جنبش صهيونيسم «١» شكل گرفت و درصدد برآمد تا با بهره‌گيرى از حمايت قدرت‌هاى استعمارگر و ضعف عثمانى‌ها و با اسكان تدريجى يهوديان در فلسطين، به تأسيس يك دولت مستقل يهودى نائل آيد. با شكست امپراتورى عثمانى و تجزيه آن پس از جنگ جهانى اوّل و قرار گرفتن فلسطين تحت قيمومت انگليس و حمايت انگليسى‌ها از يهوديان، زمينه تشكيل دولت يهود بيش از گذشته فراهم شد. از آن پس، مهاجرت يهوديان به فلسطين با هدف «فلسطين موطن ملى يهوديان» افزايش يافت. بعد از جنگ جهانى دوم، آمريكا، به حامى اصلى صهيونيسم تبديل شد. در پى حمايت گسترده آمريكا، سازمان ملل متحد در سال ١٣٢٦/ ١٩٤٧ طرح تقسيم فلسطين به دو كشور عربى و يهودى را تصويب و در همان سال «بن گوريون» «٢» تأسيس اسرائيل را اعلام كرد، اما در عمل هرگز كشور عربى در فلسطين تشكيل نشد.
٢- اختلاف برسر مرزهاى زمينى و دريايى، عامل ديگر شكل‌گيرى، تشديد و تداوم بحران در خاورميانه است. به ديگر سخن، هيچ كشورى در خاورميانه نيست كه با همسايه و يا همسايگان خويش اختلافات مرزى نداشته باشد. به عنوان مثال، هشت كشور خليج فارس «٣» به مثابه بخشى از خاور ميانه، با بيش از پنجاه مورد اختلافات مرزى روبه‌رو هستند. بخش قابل توجهى از اين اختلافات مربوط به عربستان با همسايگانش است، زيرا آن كشور با امارات متحده عربى بر سر تحديد مرزهاى دريايى، با قطر در مورد مرزهاى دريايى و خليج سلوا و خور العديد، با كويت درباره مرزهاى دريايى و جزاير