اين كشور، ٣/ ٣٠ ميليارد بشكه و ذخاير كشف شده، ٥/ ٣ ميليارد بشكه است. در مورد گاز هم وضعيت مشابه‌اى وجود دارد و با توجه به فراوانى گاز در آذربايجان، منابع گازى تقريباً دست نخورده باقى مانده و آذربايجان نياز گازى خود را از روسيه، تركمنستان و ايران تأمين مى‌كند.
آذربايجان داراى شبكه پيشرفته حمل و نقل است. اولين خط برقى حمل و نقل شهرى شوروى سابق در باكو ١٣٠٥/ ١٩٢٦ راه‌اندازى و نيز در ١٣٤٥/ ١٩٦٦ كليه وسايل نقليه در شبه جزيره آب‌شوران، برقى شد. اولين راه‌آهن اين كشور در ١٢٥٩/ ١٨٨٠ باكو، صابون‌چى و سوراخانى را به هم متصل كرد. امروزه بخش قابل توجهى از شبكه راه‌آهن در اين كشور، برقى است. ارتباط آذربايجان با ايران از طرُق مختلف صورت مى‌گيرد. يك خط بين‌المللى، راه‌آهن نخجوان را به تبريز وصل مى‌كند، هم‌چنين، خط آهن ساراشن- ماسس، ايروانِ نخجوان را به جلفاى ايران پيوند مى‌دهد.
شركاى اصلى تجارى آذربايجان، جمهورى‌هاى تازه به استقلال رسيده شوروى سابق‌اند؛ زيرا، ٧٨ درصد كل تجارت اين كشور با كشورهاى فوق صورت مى‌گيرد كه ٤٥ درصد آن تنها به فدراسيون روسيه اختصاص دارد. مواد غذايى، ماشين آلات، نفت، گاز، مواد شيميايى، پتروشيمى، مصالح ساختمانى، منسوجات، چوب، كاغذ، نيروى برق و مصنوعات آهنى و غير آهنى، مهم‌ترين صادرات، و صنايع سبك، صنايع استخراج فلزات و استخراج آهن، مهم‌ترين واردات اين كشور را تشكيل مى‌دهند. بيشتر صادرات به كشورهاى روسيه، اوكراين، تركمنستان، قزاقستان و جمهورى‌هاى بالتيك، و بيشتر واردات از آلمان، لهستان، چك‌اسلواكى، ساير كشورهاى اروپاى شرقى و غربى صورت مى‌پذيرد.
در اين كشور، واردات كالاها به استثناى كالاهاى نظامى، نياز به اخذ مجوز ندارد؛ امّا در زمينه صادرات، پس از حصول اطمينان از كافى بودن مقدار آن در داخل كشور، و اطمينان از افزايش عايدات ارزى، نسبت به صدور مجوز اقدام مى‌شود.
آذربايجان تاكنون، حاكميت روميان، ايرانيان، عرب‌ها، عثمانى‌ها و انگليسى‌ها را بر خود ديده است. اين كشور در ١٣٠١/ ١٩٢٢ به عضويت جمهورى سوسياليستى فدراتيو شوروى درآمد و در ١٣١٥/ ١٩٣٦ به طور رسمى به اتحاد جماهير شوروى پيوست.