به ترتيب از بحر فارس و خليج فارس استفاده كرده‌اند. روزنامه تايمز لندن در ١٣٤٧/ ١٩٦٨ بر خلاف سال ١٣٤١/ ١٩٦٢ از نويسندگان عرب خواست كه از تلاش براى تغيير نام خليج‌فارس خوددارى كنند. «١» ٤- ١- ٢- استعمال واژه خليج فارس در قراردادها در ٨٨٥/ ١٥٠٦ جزيره هرمز «٢» براى اوّلين بار به اشغال يك دولت غربى يعنى پرتغال در آمد. از آن پس، خليج فارس تحت سلطه و نفوذ استعمارگران باقى ماند. با اين وصف، در هيچ‌يك از قراردادهاى منعقده بين ايران، شيوخ عرب و كشورهاى خارجى از نام خليج عربى استفاده نشده است. به عنوان مثال، طى سال‌هاى ٨٨٤ تا ٩٣٩/ ١٥٠٧ تا ١٥٦٠ در كليه موافقت‌نامه‌هاى ايران با دولت‌هاى غربى نام خليج فارس به كار رفته است. «٣» علاوه بر آن، در سال ١١٩٢/ ١٨٢٠ اوّلين موافقت نامه چند جانبه و مهم بين يازده نفر از شيوخ و رؤساى قبايل عربِ سواحل جنوبى خليج فارس با ژنرال كاير انگليسى «٤» به امضاء رسيد. در متن اين قرارداد كه با عنوان «قرارداد كلى با قبايل عرب در خليج فارس» آغاز شده، بارها نام خليج فارس تكرار شده است. بعد از اين قرارداد، در متن كليه موافقت نامه‌هاى ميان اعراب و انگلستان، واژه عربى «الخليج الفارسى» و واژه لاتين «Persianulf» ديده مى‌شود. «٥» نامه امير كويت به نماينده دولت انگليس در ١٣٤٠/ ١٩٦١ نمونه ديگر از كاربرد واژه خليج فارس در اسناد رسمى و حقوقى است. عبداللَّه السالم الصباح امير وقت كويت اين نامه را با جمله جناب نماينده سياسى ملكه انگلستان مقيم در خليج فارس آغاز مى‌كند.