جديد نيست و دست كم سابقه آن به پيمان سعدآباد مى‌رسد. اين پيمان كه براى مقابله با كمونيسم و حراست از امنيت كشورهاى ايران، افغانستان و تركيه منعقد شد و سپس به پيمان بغداد و سنتو تغيير نام داد، تحت هدايت و نظارت آشكار و پنهان انگليس و سپس آمريكا قرار داشت. البته از ١٣٥٠/ ١٩٧١ به بعد فكر تأسيس يك اتحاديه نظامى براى پر كردن خلأ امنيتى ناشى از خروج انگليس از خليج فارس جدى‌تر شد، و با پيروزى انقلاب اسلامى، تجاوز شوروى به افغانستان و آغاز جنگ تحميلى، تشكيل شوراى همكارى خليج فارس به ثمر نشست.
ناتوانى شوراى همكارى خليج فارس در تأمين امنيت منطقه كه اوج آن در بحران كويت آشكار شد، ايده تشكيل يك نظام امنيتى جديد را شدت بخشيد. در اين باره پيشنهادات زير مطرح شده است.
١- تقويت شوراى همكارى خليج‌فارس، معروف به نظام امنيتى ٦ كشور فعلى شورا؛ ٢- شوراى همكارى خليج فارس+ ايران، معروف به نظام امنيتى ١+ ٦؛ ٣- شوراى همكارى خليج فارس+ عراق، معروف به نظام امنيتى ١+ ٦؛ ٤- شوراى همكارى خليج فارس+ سوريه و مصر، معروف به نظام امنيتى ٢+ ٦؛ ٥- شوراى همكارى خليج فارس+ ايران و عراق، معروف به نظام امنيتى ٢+ ٦؛ ٦- هشت كشور حاشيه خليج فارس+ مصر و سوريه، معروف به نظام امنيتى ٢+ ٨؛ ٧- امضاى پيمان‌هاى امنيتى و حُسن همجوارى دو يا چند جانبه به جاى اتحاديه منطقه‌اى و فرا منطقه‌اى. «١» پيشنهاد ٢+ ٦ (شوراى همكارى خليج فارس+ سوريه و مصر) به دليل حمايت آمريكا از آن جدى‌تر از ساير پيشنهادات، مطرح شد. در اين طرح، ايران و عراق به دليل آن‌كه منبع ناامنى در خليج فارس معرفى شده بودند، كنار گذاشته شدند، و اعراب خليج فارس در صدد بودند پاى مصرى‌ها و سورى‌ها را به منطقه بكشانند. اين طرح از جهات گوناگون زير ناقص و نارسا بود. «٢»