در سياست خارجى عمان ديده مى‌شود كه گسترش ارتباط با ايران، بر قرارى رابطه با شوروى سابق، گشايش دفتر ساف و ايفاى نقش ميانجى‌گرى در حل بحران‌هاى منطقه‌اى، از آن جمله است.
انگليس نفوذ ديرپا در عمان دارد. اين كشور، اوّلين دولت غربى بود كه با عمان رابطه برقرار كرده و هم‌اينك نيز رابطه قديمى دو كشور حفظ شده است. حضور و نفوذ انگليس در اين كشور بيش از هر كشور ديگر است و عمان يك كشور تابعِ سياست‌هاى لندن شناخته مى‌شود. نفوذ آمريكا نيز از ١٣٥٠/ ١٩٧١ و به ويژه در دهه شصت شمسى در ابعاد مختلف به خصوص نظامى رو به گسترش نهاد. آمريكا در حال حاضر پايگاه‌هاى مهم و استراتژيكى در خاك عمان دارد.
با روى كار آمدن رژيم ماركسيستى در يمن جنوبى و حمايت آنان از مخالفان ضد دولتى عمان، روابط دو كشور به تيرگى گراييد. همسايگان دو كشور با مشاهده پيروزى انقلاب اسلامى و حمله شوروى به افغانستان، عمان و يمن جنوبى را به انعقاد قرارداد صلح در ١٣٦٢/ ١٩٨٣ تشويق كردند. ديدار ابوبكر العطاس رئيس جمهورى يمن جنوبى از عمان در ١٣٦٧/ ١٩٨٨ به ارتقاى همكارى‌ها و حل اختلافات باقى مانده مرزى كمك كرد.
ولى قرارداد مرزى بين عمان و آن كشور پس از اتحاد دو يمن در ١٣٧٢/ ١٩٩٣ در صنعا به امضا رسيد.
عمان با امارات متحده عربى اختلافات ارضى داشته و گاه اين اختلاف به درگيرى نظامى محدود منجر شده است. پس از پيروزى انقلاب اسلامى، به توصيه غرب، عمان با دريافت كمك مالى سالانه از امارات متحده عربى، ادعاهاى ارضى خود را مسكوت گذاشت و با برقرارى روابط سياسى و سفر متقابل سران دو كشور، اختلافات موجود، شديداً كاهش يافت، ولى هنوز به كلى حل نشده است.
عمان در گذشته با عربستان سعودى هم اختلاف ارضى داشته است. امّا هم اكنون عمان با درك موقعيت برتر عربستان در شوراى همكارى خليج فارس و بهره‌مندى از كمك‌هاى مالى آن كشور، مشكلات موجود را حل و رابطه خوبى با آن كشور برقرار نموده است.