دفاعى و امنيت منطقه‌اى هماهنگ را مورد بررسى قرار دهند. ايران هم طرح اتحاد متقابل دفاعى را پيشنهاد كرد، ولى هيچ‌يك از اين دو طرح به تصويب شركت كنندگان نرسيد. «١» ٣- در ١٣٥٥/ ١٩٧٦ طرح ديگرى در اين مورد پيشنهاد شد كه طى آن شيخ جابر احمد جابر الصباح امير كويت، كشورهاى خليج فارس را به وحدت عمل در حفظ امنيت و ثبات منطقه‌اى در مواجهه با مسائل داخلى و تهديدات خارجى دعوت كرد، ولى پاسخى دريافت نكرد. حتى وى، در ١٣٥٤/ ١٩٧٥ در ديدارى از ابوظبى، مقدمات تشكيل يك هيأت مشترك كه مى‌توانست مقدمه‌اى براى شكل‌گيرى يك اتحاديه منطقه‌اى باشد را پايه‌ريزى كرد. «٢» ٤- در ١٣٥٦/ ١٩٧٧ نشستى براى تأسيس سازمان هماهنگى صنعتى خليج فارس در دوحه قطر برگزار گرديد. در اين سازمان، عراق و ساير كشورهاى حاشيه جنوبى خليج فارس، بدون عضويت ايران شركت مى‌كردند. امّا اين اقدام از سوى ايران محكوم، و در نتيجه، طرح تأسيس سازمان هماهنگى صنعتى خليج فارس با شكست مواجه شد. «٣» ٥- در ١٣٥٨/ ١٩٧٩ عراق پيشنهادى به كشورهاى عرب منطقه براى تشكيل يك نيروى امنيتى عربى جهت كمك به حفظ امنيت خليج فارس ارائه داد كه اين طرح نيز از سوى كشورهاى عربى خليج فارس- و احتمالًا به دليل سوءظن به نيات واقعى عراق در منطقه- رد شد. «٤» بحران اقتصادى سال‌هاى پايانى دهه ٥٠/ ٧٠ وقوع انقلاب اسلامى در ايران، حمله شوروى به افغانستان، جنگ عراق عليه ايران و خلأ امنيتى و شكست استراتژى دو ستونى آمريكا، روند شكل‌گيرى شوراى همكارى را سرعت بخشيد. از اين رو، در آبان ١٣٥٩/