كشورهاى منطقه به قدرت‌هاى بيگانه ارائه مى‌دهند، هرگز به درستى قابل محاسبه و بررسى نيست. «١» ١- ٣- ٢- ترتيبات امنيتى خليج فارس‌ ترتيبات امنيتى گوناگونى كه طى‌دهه گذشته بر خليج فارس حاكم و يا پيشنهاد شده است، نيز، اهميّت نظامى خليج فارس را هويدا مى‌سازد. آمريكا پس از خروج انگلستان از شرق كانال سوئز و منطقه خليج فارس (١٣٥٠/ ١٩٧١)، سياست بومى كردن يا دكترين دوستونى نيكسون- كيسينجر «٢» (ايران و عربستان سعودى) را در پيش گرفت. اين استراتژى كه از تجربه تلخ رويارويى آمريكا با ويتنام ناشى مى‌شد، تا ١٣٥٨/ ١٩٧٩ بر منطقه حاكم بود، و منافع آمريكايى‌ها را بدون حضور فيزيكى و صرف هزينه تأمين مى‌كرد. با پيروزى انقلاب اسلامى و حمله نظامى‌شوروى به افغانستان، استراتژى نيروى واكنش سريع جايگزين سياست دوستونى شد. نيروى واكنش سريع آمريكا شامل نيروهاى زمينى، هوايى و تفنگ‌داران دريايى است كه براى دخالت نظامى سريع در كشورهاى خاورميانه به ويژه ايران، تشكيل شده است. جزيره ديگو گارسيا در اقيانوس هند و پايگاه مُصيره در عمان، از پايگاه‌هاى نيروى واكنش سريع آمريكا به شمار مى‌روند. «٣» اقدام ديگرى كه براى پركردن خلأ امنيتى در خليج فارس، پس از انقلاب اسلامى انجام شد، تشكيل شوراى همكارى خليج فارس بود. گر چه زمينه‌هاى تشكيل اين شورا به سال‌هاى قبل از وقوع انقلاب اسلامى بر مى‌گردد، ولى انقلاب اسلامى از مهم‌ترين دلايل شكل‌گيرى آن محسوب مى‌شود. هم‌چنين، لزوم كمك به عراق در جنگ با ايران، مقابله‌