از نظر اجتماعى، اقوامى مانند ترك، بلوچ و لر و نژادهايى چون آريايى، تورانى و سامى در ايران گرد هم آمده‌اند. به علاوه، در ايران اقليت‌هاى مذهبى زرتشتى، مسيحيان آشورى، ارمنى و يهودى سكونت «١» دارند، امّا بيش از نود درصد مردم ايران شيعه مذهب هستند. با اين وصف، بخش قابل توجهى از مردم، به ويژه در استان‌هاى مرزى، از مذاهب اهل سنت پيروى مى‌كنند. از نظر پراكندگى، بيشتر جمعيت ايران كه به زبان فارسى و گويش‌هاى ديگر تكلّم مى‌كنند، در مناطق شمال و شمال غربى كشور متراكم‌اند، و نيمى از همين جمعيت را جوانان تشكيل مى‌دهند و ايران از اين جهت يكى از جوان‌ترين كشورهاى منطقه و جهان است. امّا با وجود تركيب نا موزون قومى، نژادى، زبانى و جمعيتى، اسلام عامل وحدت، انسجام و تداوم حيات سياسى ايران تلقى مى‌شود. «٢» از نظر نظامى، ايران در سده‌هاى اخير ضعيف و ناتوان بوده است. برخى از دلايل اين ناتوانى عبارت بودند از: نابود شدن ساختار كهن ارتش از دوره صفويه به بعد «٣» و عدم جايگزينى كامل ساختار جديد، دخالت گسترده بيگانگان در آموزش، تجهيز و سامان‌دهى ارتش، ناكام ماندن اقدامات افرادى چون امير كبير در بازسازى نيروهاى نظامى و نتيجه چنين وضعيتى، عدم توانايى ارتش در دفاع از خاك ايران در مقابل تهاجم بيگانگان طى جنگ‌هاى اوّل و دوّم جهانى بوده است. پس از پيروزى انقلاب اسلامى با دگرگونى‌هاى پديد آمده در ارتش، قواى مسلح ايران در دو جبهه داخلى و خارجى از توانمندى بالايى بهره‌مند شده است، به‌گونه‌اى كه بعد از مهار شورش‌هاى داخلى، پيروزى در دفاع مقدس و بهره‌مند شدن از تجهيزات و امكانات مدرن، به يكى از قوى‌ترين قواى مسلّح منطقه تبديل شده است.