تحميل اراده دولت بسيار مشهود است. بنابراين در مجموع، سياست داخلى و خارجى عراق متأثر از خوى نظامى‌گرى و تجاوزگرى است. مصداق اين سياست را مى‌توان در حمله عراق به ايران و كويت مشاهده كرد. «١» ٤- ٤- ٥- جمعيت و مذهب‌ جمعيت عراق در ١٣٧١/ ١٩٩٢، ٣/ ١٩ ميليون نفر بود. مقايسه جمعيت اين كشور با ساليان گذشته نشان مى‌دهد كه نرخ رشد جمعيت ٤/ ٣ درصد است. يك سوّم جمعيت عراق در محور بغداد و بصره ساكن‌اند و سير مهاجرت از روستا به شهرها با سرعت انجام مى‌شود. توزيع جمعيت تا قبل از بحران خليج فارس، در بخش كشاورزى، خدمات، ساختمان‌سازى، صنعت و نفت به ترتيب ٣٥، ٣٤، ١٧، ١٢، ٢ درصد بوده است. مهاجرت نيروى كار غير بومى به عراق بالا است. زيرا، نيروى كار بومى يك چهارم جمعيت اين كشور را تشكيل مى‌دهد. بيشتر نيروى كار غير بومى، عرب و اغلب در امور كشاورزى و ساختمانى اشتغال به كار دارند. البته پس از پايان جنگ تحميلى و بحران خليج فارس، ميزان نيروى كار غير بومى به صفر رسيد. «٢» ٩٥ درصد مردم عراق مسلمانند، تشيع و تسنن دو مذهب اسلامى غالب در عراق‌اند؛ امّا نسبت اين دو به درستى مشخص نيست. برخى، جمعيت شيعه را ٥٠ درصد، و برخى ديگر ٥٥ درصد و گروهى ٥٧ درصد كل جمعيت عراق تخمين زده‌اند. اگر چه در همه اين آمارها، درصد و تعداد شيعيان بيش از سنى‌هاست، ولى آنان نقش كمترى در قدرت سياسى كشور دارند. «٣» ٥- ٤- ٥- جنگ تحميلى و مسائل آن‌ عراق پس از شكست در جنگ‌هايش با ايران و كويت، با مشكلات فراوانى روبرو شد.
غرب به بهانه ايجاد منطقه امن، منطقه كردنشين شمال عراق را از حوزه امنيتى اين كشور