آن براى دولت رسميت ندارد، نيز در اختيار علاقه‌مندان قرار دارد. تحصيل در دانشگاه‌هاى دولتى رايگان است. نحوه ورود به دانشگاه، از طريق كنكور صورت نمى‌گيرد و داوطلبان به صورت گزينشى به دانشگاه راه مى‌يابند؛ شايد به همين علت مدارك تحصيلى دانشگاه‌هاى گرجستان از سوى اغلب كشورها پذيرفته نمى‌شود. مراكز آموزشى با فرسودگى ساختمان‌ها، كمى بودجه و امكانات مواجه‌اند. با اين وصف، تنها يك درصد جمعيت بزرگ‌سال آن كشور بى‌سوادند.
رئيس جمهور از طريق انتخابات عمومى و به مدت پنج سال انتخاب مى‌گردد. او نمى‌تواند هم‌زمان داراى شغل ديگرى باشد. وى كابينه وزيران را جهت تأييد صلاحيت به كميته دولتى پيشنهاد و پس از تأييد آن به پارلمان براى كسب رأى اعتماد معرفى مى‌كند.
رئيس جمهور با موافقت مجلس، سفرا و ديپلمات‌ها را انتخاب و منصوب مى‌كند. از ٢٣٥ نماينده مجلس، ١٥٠ نماينده براساس فهرست حزبى و ٨٥ نماينده به صورت منفرد انتخاب مى‌شوند. قوه قضائيه مستقل از ساير قوا و تنها تابع قانون اساسى است. قضات آن را از ميان افراد بيش از سى سال و داراى تحصيلات عالى حقوقى و به مدت ده سال برمى‌گزينند.
گرجستان براى توسعه روابط با اتحاديه اروپا و آمريكا و ايجاد موازنه با مسكو و ديگر همسايگان اهميت فراوان قائل است. هم‌چنين، گرجى‌ها خواهان تنش در روابط منطقه‌اى نيستند، زيرا بر آن عقيده‌اند كه در صورت برقرارى روابط حسنه، مى‌توانند به منافع بيشترى دست يابند. البته هم‌گرايى گرجستان با غرب بيش از كشورهاى همسايه است. گرچه گرجستان روابط محتاطانه‌اى را با روسيه در پيش گرفته، ولى شواهدى چون برگزيدن نظام رياستى، اجراى اصلاحات اقتصادى، مشاركت در برنامه‌هاى ناتو، عضويت در شوراى اروپا، حمايت از اقدام ناتو در بحران بالكان، هم‌چنان نشان از گرايش بيشتر اين كشور به غرب دارد. امروزه گرجستان به علت آن كه مى‌تواند يكى از مسيرهاى انتقال نفت و گاز درياى خزر و آسياى مركزى باشد، بيش از گذشته مورد توجه غرب است.
گفتنى است در ساليان گذشته به دليل دخالت روسيه در درگيرى‌هاى داخلى گرجستان (آبخازيا و آجاريا)، روابط دو كشور بحرانى گرديد، ولى با روى كار آمدن «شواردنادزه»