مسائل منطقهاى ايران
 
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٦ ص
١٩٧ ص
١٩٨ ص
١٩٩ ص
٢٠٠ ص
٢٠١ ص
٢٠٢ ص
٢٠٣ ص
٢٠٤ ص
٢٠٥ ص
٢٠٦ ص
٢٠٧ ص
٢٠٨ ص
٢٠٩ ص
٢١٠ ص
٢١١ ص
٢١٢ ص
٢١٣ ص
٢١٤ ص
٢١٥ ص
٢١٦ ص
٢١٧ ص
٢١٨ ص
٢١٩ ص
٢٢٠ ص
٢٢١ ص
٢٢٢ ص
٢٢٣ ص
٢٢٤ ص
٢٢٥ ص
٢٢٦ ص
٢٢٧ ص
٢٢٨ ص
٢٢٩ ص
٢٣٠ ص
٢٣١ ص
٢٣٢ ص
٢٣٣ ص
٢٣٤ ص
٢٣٥ ص
٢٣٦ ص
٢٣٧ ص
٢٣٨ ص
٢٣٩ ص
٢٤٠ ص
٢٤١ ص
٢٤٢ ص
٢٤٣ ص
٢٤٤ ص
٢٤٥ ص
٢٤٦ ص
٢٤٧ ص
٢٤٨ ص

مسائل منطقهاى ايران - شیرودی، مرتضی - الصفحة ١٠٣

٣- كشورهاى عضو توجهى به رعايت و اجراى مقررات و تصميمات شوراى عالى اتحاديه نشان نمى‌دهند؛ ٤- رقابت در زمينه اجراى برنامه‌هاى عمرانى در ابعاد صنعتى و اقتصادى به وفور ديده مى‌شود؛ ٥- برخى از اقدامات شيخ زايد آل نهيان (حاكم ابوظبى و امارات متحده عربى) بدون مشورت با اعضا صورت مى‌گيرد. به عنوان مثال: اعطاى درجه سرتيپى به پسر هجده ساله‌اش و نصب وى به مقام فرماندهى كل نيروهاى مسلح.
٦- علاوه بر آن، اختلافات فرهنگى و فكرى بين شيخ زايد آل نهيان و شيخ راشد بن سعيد آل مكتوم (حاكم دبى و نائب رئيس اتحاديه) كه به ترتيب پرورش يافته محيط روستايى با فضاى بسته و محيط شهرى با ارتباطات فرهنگى وسيع با عالم خارج‌اند، به افزايش درگيرى‌ها دامن مى‌زند. «١» طرح تشكيل فدراسيون امارات متحده عربى، عمدتاً ناشى از دو عاملِ ايجاد خلأ امنيتى در پى خروج قواى انگليسى از خليج فارس و نگرانى از گسترش موج ماركسيستى در منطقه از سوى مبارزان ظفّار بوده است. از اين رو، يك ماه پس از اعلام نظر دولت بريتانيا مبنى بر خروج سربازانش از منطقه، شيوخ ابوظبى و دوبى، طرح ايجاد يك اتحاديه مشترك را پايه‌ريزى كردند. طرح تشكيل فدراسيون امارات متحده عربى به تصويب نُه اميرنشين ابوظبى، دوبى، شارجه، رأس الخيمه، ام القوين، فجيره، عجمان، قطر و بحرين رسيد. امّا اختلاف بر سر مقر و رياست فدراسيون و ... باعث جدا شدن و اعلام استقلال بحرين، قطر و رأس الخيمه در ١٣٥٠/ ١٩٧١ از اتحاديه فوق گرديد. دولت امارات متحده عربى در همين سال بدون سه امير نشين مذكور، موجوديت رسمى خود را اعلام كرد. ولى در پى شكست اجلاس فوق‌العاده اتحاديه عرب به منظور رسيدگى به اشغال جزاير از سوى ايران، رأس الخيمه در ١٣٥١/ ١٩٧٢ به امارات متحده عربى پيوست. «٢»