آینه یقین (ترجمه کشف الیقین) - علامه حلی - الصفحة ٣٤٩ - مبحث بيستم فضائل فاطمه(س) همسر عظيم الشأن آن حضرت

[١] چون آيه كريمه‌ «لا تَجْعَلُوا دُعاءَ الرَّسُولِ بَيْنَكُمْ كَدُعاءِ بَعْضِكُمْ بَعْضاً»[٢] (آن‌گونه كه هر كدام از شما يك ديگر را مورد خطاب قرار مى‌دهيد و فرامى‌خوانيد، پيامبر خدا را فرانخوانيد) نازل شد، فاطمه ٣ گويد: تصميم گرفتم از آن به بعد پدرم را به وصف رسالت ياد كنم و بگويم يا رسول اللَّه، اما در آن حال، پدرم به من رو نمود و فرمود:

دخترم، اين آيه در شأن تو و اهلت نازل نشده، چرا كه تو از من و من از توام، بلكه اين آيه در باره متكبران و جفاكاران عرب كه مرا به وصف رسالت ياد نمى‌كنند نازل شده است؛ دخترم، هميشه مرا به لفظ پدر، ياد كن كه اين كلمه دلم را بيشتر شادمان مى‌كند و به رضاى خدا نزديكتر است، سپس مرا در آغوش كشيد و رويم را بوسيد و آب دهان مباركش را به صورتم ماليد كه از آن به بعد به بوى عطرى نيازمند نبودم.

[١]. مناقب ابن مغازلى، ص ٣٦٤، روايت ٤١١؛ مناقب ابن شهر آشوب، ج ٣، ص ٣٢٠.

[٢]. سوره نور( ٢٤)، ٦٣.