شدت گريست و اشكش جارى شد! رسول خدا ٦ كه از شدت گريه دخترش بى‌اندازه متأثر بود، از علّت اين گريه جانسوز پرسيد، فاطمه ٣ عرض كرد: پدر جانم، از زندگى آينده‌اى كه در كنار تو نباشم بيمناكم كه نكند دشمنان قسم خورده شما و اسلام، آن كينه‌هاى در دل نهفته و ديرينه خود را اظهار كنند! رسول خدا ٦ براى التيام اندوه دخترش فرمود: آيا نمى‌دانى كه خداوند با دانش گسترده‌اش بر اهل زمين نظر انداخت و پدرت را برگزيد و او را به نبوّت مبعوث نمود و بار ديگر به اهل زمين نظرى كرد و شوهرت را برگزيد و به من وحى فرستاد، تا تو را به او تزويج كنم، با اين دستور تو را به او تزويج نمودم، سپس او را وصىّ خويش قرار دادم. اى دخترم! آيا نمى‌دانى، مقام و مرتبه تو در نزد خدا به آن حدى است كه تو را به دانشمندترين و بردبارترين مردم و پيشگام‌ترين آنها به اسلام، تزويج نمودم! فاطمه ٣ با شنيدن اين سخنان پر ارج از خورسندى و شادمانى خنديد و مژدگانى از پدر دريافت نمود. در آن هنگام رسول خدا ٦ براى اين كه فاطمه را به خيرات و بركات فراوانى كه حدودى براى آن متصور نبود و به محمد و آل محمد ٦ از جانب خداوند تقسيم شده بود، خبر دهد و آگاه سازد، فرمود: اى فاطمه! على داراى خصال و مناقب هشتگانه‌اى است كه در عالم هستى همتايى ندارد و آنها عبارتند از: ايمان او به خدا و رسول وى، حكمت و دانش فراوان، همسرى مانند تو، فرزندانى مانند حسن و حسين، آمر به معروف و ناهى از منكر بودن وى. اى فاطمه! ما اهل بيتى هستيم كه به شش خصلت امتياز يافته‌ايم و اين شش خصلت جز به ما به هيچ كس از پيشينيان داده نشده و به آيندگان هم نخواهد رسيد. پيامبر ما بهترين پيامبران است و او پدر توست و بهترين اوصياء وصى ماست كه او شوهر تو مى‌باشد و شهيد ما بهترين شهيدان است و او عموى پدر تو حمزه است [و از ماست جعفر طيّار، آن كسى كه با دو بال در بهشت پرواز مى‌كند] و از ماست دو سبط اين امت و آن دو فرزندان تو هستند و از ماست مهدى اين امت، آن كه عيسى بن مريم پشت سر وى نماز مى‌خواند.

سپس دست بر شانه حسين زد و فرمود: از اين فرزندم، مهدى اين امّت پديد مى‌آيد.