آینه یقین (ترجمه کشف الیقین) - علامه حلی - الصفحة ٢٨٥ - مبحث هشتم در اين است كه رسول اكرم

فرمود: من و على دو حجت خداوند، بر بندگانش هستيم.

[١] و آن هنگام كه آيه شريفه: «وَ أَنْذِرْ عَشِيرَتَكَ الْأَقْرَبِينَ‌»:[٢] نزديكانت را بيم بده و آگاهشان كن؛ نازل شد، رسول خدا ٦ نزديكان خاصش، فرزندان عبد المطلب را كه عدد آنها به چهل تن مى‌رسيد، در خانه ابو طالب كه بزرگ قبيله بود دعوت كرد و دستور داد با يك ران گوسفند و يك مدّ گندم و يك پيمانه شير غذايى براى ميهمانان تهيه شود، با اين كه آن جمع هر يك در يك وعده غذايى حيوان كوچكى را تناول مى‌كرد و از نوشيدنى يك مشك آب مى‌نوشيد، ميهمانان آن غذاى اندك را خوردند و همگى سير شدند و از آن يك پيمانه نوشيدنى نوشيدند، امّا نه از غذا و نه از نوشيدنى چيزى كاسته نشد و با اين عمل برترى خويش را به آنها نشان داد و نخستين نشانه نبوّت خود را آشكار كرد.

پس از صرف طعام، به جمع حاضر رو نمود و فرمود: اى فرزندان عبد المطلب! خداى متعال مرا به نبوّت بر همه مردم و بويژه شما مبعوث نموده و فرموده است كه: «نزديكانت را بيم بده و آنان را آگاه كن» اكنون شما را دعوت مى‌كنم به دو سخن كه بر زبان آسان جارى مى‌شوند، امّا در ميزان اعمال سنگين و پربار هستند كه با اين دو كلمه بر عرب و عجم مسلّط خواهيد شد و ساكنان روى زمين از امّتهاى گوناگون در انقياد شما قرار گرفته و به انعام پروردگار يعنى دخول در بهشت و نجات از دوزخ بهره‌مند خواهيد گرديد و آن دو كلمه عبارتند از: شهادت به يگانگى خداى بى‌همتا و ديگرى نبوّت و رسالت من. آن كس كه اين دعوت را اجابت كند و در اين أمر خطير از من پشتيبانى نمايد، در آينده نزديك برادر، وصىّ، جانشين، وارث و وزير من خواهد بود، از آن جماعت حتى يك تن به سخن آن حضرت پاسخ مثبت نداد!

[١]. اين روايت و در صفحه ٤٧ به شماره ٢٥ نقل كرديم؛ خصايص الوحى المبين ابن بطريق، فصل ششم، ص ٩٦، شماره ٦٧؛ الكشف و البيان ثعلبى، ذيل تفسير آيه ٢١٤ سوره شعراء؛ فرائد السمطين، ج ١، ص ٨٥، حديث ٥٥.

[٢]. سوره شعراء( ٢٦)، ٢١٤.