آینه یقین (ترجمه کشف الیقین) - علامه حلی - الصفحة ٢٢١ - مبحث ششم پارهاى از سخنان آن حضرت

[١] ترك مراوده با دوست، نجوشيدن و احوال نپرسيدن داعيه‌اى قوى براى قطع دوستى و محبت است [از اين رو گفته‌اند، دوست يافتن آسان ولى نگهدارى او مشكل است‌].

[٢] چهار گروهند كه هرگز دعاهاى آنان مردود نخواهد شد:

١. پيشواى عادل و رهبرى دادگر كه به عدل و داد با رعيّتش رفتار كند.

٢. فرزند نيكوكارى كه با پدر رفتار پسنديده داشته باشد.

٣. ستم ديده‌اى كه از ظلم ستمگر به خدا بنالد؛ خداى متعال مى‌فرمايد: به عزّت و جلالم سوگند كه امداد تو بر من لازم و حق تو را گرچه مدتى طولانى بگذرد از ظالم خواهم گرفت.

[٣] گناه‌كارى كه خندان است اما به گناهش اعتراف دارد، از گريه‌كننده فرمانبردارى كه بر خدا بنازد برتر است.

[٤] هر كس كه به ديگرى اميدوار باشد، هيبت و جلال او هميشه بر دل دارد و آن كه از شناخت چيزى كوتاهى كند و از معرفت به او محروم باشد، زبان به عيب آن گشوده و آن را بد مى‌گويد.

[٥] شگفت‌انگيزترين عضو بدن انسان قلب اوست، در اين موجود پديده‌هايى از

[١]. ارشاد شيخ مفيد، ج ١، ص ٣٠٢، شماره ٥٥، باب سوم، فصل ٥٣؛ بحار الانوار، ج ٧٧، ص ٤٢٣.

[٢]. ارشاد شيخ مفيد، ج ١، ص ٣٠٣، شماره ٥٩، باب سوم، فصل ٥٣؛ بحار الانوار، ج ٧٧، ص ٤٢٣، كتاب روضه.

[٣]. ارشاد شيخ مفيد، ج ١، ص ٣٠٣، شماره ٦٢، باب سوم، فصل ٥٣؛ بحار الانوار، ج ٧٧، ص ٤٢٣.

[٤]. ارشاد شيخ مفيد، ج ١، ص ٣٠٠، شماره ٤٢، باب سوم، فصل ٥٣؛ بحار الانوار، ج ٧٧، ص ٤٢٣.

[٥]. مروج الذهب مسعودى، ج ٢، ص ٤٢١، خطبه ٧؛ تحف العقول، ص ٦٩؛ روضه كافى، ص ٢١؛ ارشاد شيخ مفيد ج ١، ص ٣٠، شماره ٤٣، باب سوم، فصل ٥٣؛ نهج السعادة، ج ١، ص ٤٩٦، شماره ١٤٩.