بزرگوارش، در اجتماع مردم به سخنرانى برخاست و فرمود: اى مردم روز گذشته كسى از جمع شما فاصله گرفت و به لقاء اللَّه پيوست كه نه در گذشته و نه در آينده در دانش، همتايى نداشت، و در اين راستا، از همگان گوى سبقت ربوده بود، جدّم رسول خدا ٦ مرتبا در جنگها پرچم پرافتخار اسلام را به او مى‌سپرد، جبرئيل از سمت راست و ميكائيل از سمت چپ، او را از گزند دشمن نگه مى‌داشتند. او همچنان به جنگ ادامه مى‌داد و از ميدان جنگ بر نمى‌گشت، تا پيروزى را به دست مى‌آورد.

[١] واحدى گويد: على و عباس و طلحه با هم به مفاخره برخاستند: طلحه گفت: چه افتخارى از اين بالاتر كه كليد خانه خدا در دست من و گشودن درب آن به فرمان من است! عباس گفت: افتخار من در اين است كه در ايّام حج، حاجيان را از زمزم آب مى‌دهم و اين عمل ارزشمند، تنها در اختيار من قرار دارد! على ٧ فرمود: من نمى‌دانم شما چه مى‌گوييد! اما من شش ماه پيش از همه مردم به عبادت خدا قيام نموده و در ميدانهاى جنگ شركت فعال داشتم، چنان كه خداى متعال، اين آيه شريفه را نازل نمود: «أَ جَعَلْتُمْ سِقايَةَ الْحاجِّ وَ عِمارَةَ الْمَسْجِدِ الْحَرامِ كَمَنْ آمَنَ بِاللَّهِ وَ الْيَوْمِ الْآخِرِ وَ جاهَدَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ لا يَسْتَوُونَ عِنْدَ اللَّهِ وَ اللَّهُ لا يَهْدِي الْقَوْمَ الظَّالِمِينَ. الَّذِينَ آمَنُوا وَ هاجَرُوا وَ جاهَدُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ بِأَمْوالِهِمْ وَ أَنْفُسِهِمْ أَعْظَمُ دَرَجَةً عِنْدَ اللَّهِ وَ أُولئِكَ هُمُ الْفائِزُونَ‌»:[٢] «آيا

[١]. اسباب النزول واحدى، ص ١٣٩؛ نور الابصار، ص ٧٧؛ تفسير قرطبى، ج ٨، ص ٩١؛ كفاية الطالب، باب شصت و دوّم، ص ٢٣٨؛ تفسير ابن كثير، ج ٢، ص ٣٤١؛ درّ المنثور سيوطى، ج ٣، ص ٢١٨؛ الغدير علامه امينى، ج ٢، ص ٥٣- ٥٥؛ فرائد السمطين، ج ١، ص ٢٠٣، باب چهل و يكم، حديث ١٥٩، ترجمة امام على ٧ من تاريخ دمشق ابن عساكر، ج ٢، ص ٤١١، حديث ٩١٧؛ شواهد التنزيل، ج ١، ص ٣٥٩، حديث ٣٣٧؛ جامع البيان طبرى، ج ١، ص ٦٨؛ اين حديث به شماره ٤٨٠ در اين كتاب خواهد آمد.

[٢]. توبه، ١٩- ٢٠.