آینه یقین (ترجمه کشف الیقین) - علامه حلی - الصفحة ١٤٦ - مبحث اول در باره عبادت و پرستش اوست

[١] امام زين العابدين ٧ در هر شب و روز، هزار ركعت نماز مى‌گزارد و از كثرت عبادت رنج فراوان متحمّل مى‌شد [و اگر احيانا كسانى به اصطلاح تذكر خيرخواهانه به او مى‌دادند كه نبايد اين قدر خود را به زحمت بيندازيد] مى‌فرمود: پرونده عبادت جدّم امير مؤمنان ٧ را بياوريد، پس از گشودن صحيفه، مانند انسانى كه از اتيان عملى عاجز باشد، آن را بر زمين مى‌گذاشت و مى‌فرمود: كيست كه كارآيى عبادت على ٧ را در خود ببيند؟ من كجا و عبادت جدم على كجا؟ [يعنى من هرگز توان عبادت او را نخواهم داشت، او در نماز سجده‌هاى طولانى و ركوعهاى با خضوع و خشوع، بسيار داشت و نقش والاى بندگى را در عباداتش ايفا مى‌نمود].

[٢] از امام موسى بن جعفر كاظم ٧ نقل شده است كه فرمود: آيه مباركه: «تَراهُمْ رُكَّعاً سُجَّداً يَبْتَغُونَ فَضْلًا مِنَ اللَّهِ وَ رِضْواناً سِيماهُمْ فِي وُجُوهِهِمْ مِنْ أَثَرِ السُّجُودِ»:[٣] (آنان را در ركوع و سجود مى‌بينى؛ فضل و خشنودى خدا را خواستارند.

علامت (مشخصه) آنان بر اثر سجود در چهره‌هايشان است.» در شأن و منزلت على ٧ نازل شده است.

[٤] از ابن عباس روايت است كه گفت: فرموده خداى متعال: «وَ يَقُولُونَ آمَنَّا بِاللَّهِ‌

[١]. مناقب ابن شهر آشوب، ج ٢، ص ١٢٥، در باب المسابقة بصالح الأعمال با اختلاف در لفظ چنين آمده است كه:

« امام زين العابدين ٧ بعضى از صحيفه‌هاى عباداتش را مى‌گرفت و آن را اندكى قرائت مى‌كرد و به زمين مى‌نهاد و مى‌فرمود: چه كسى قدرت عبادت على بن ابى طالب ٧ دارد»؛ حلية الابرار، ج ١، ص ٣٢٠، باب بيستم.

[٢]. شواهد التنزيل، ج ٢، ص ١٨٢، حديث ٨٨٨، ذيل آيه شريفه.

[٣]. فتح، ٢٩.

[٤]. تفسير برهان، ج ٣، ص ١٤٤، ذيل آيه مباركة؛ تفسير مجمع البيان، ذيل آيه ٤٧، از سوره نور، از بلخى نقل كرده است.