راز ربانى (اسرار الوحى سبحانى) - نسفی، عزیزالدین یا همدانی، میر سید علی - الصفحة ١٥٠ - حكايت

پس حجاب برگيرم؛ و به كلام خودش، مشرف و منعم‌[١] گردانم؛ و لذت نظر خودش، كرامت كنم.

و اين معانى چندانكه در خواب مرعوام را ممكن است كه ببينند، اهل جذبه را و ارباب كشف را چون آئينه دل صفا پذيرد[٢]، در ميان خواب و بيدارى جايز است [كه ببينند][٣].

و اين بنده را[٤] كه شغل دنيا نبود، غريب‌وار در دنيا گذاشته بود[٥]؛ مى‌داند كه با هر كه دوستى گيرد، بميرد و با هر چه‌[٦] دل نهد، فنا پذيرد. صحبت بازنده‌اى گيرد، كه مرگ را به ساحت جلال او راه نبود[٧].

[بيت‌]

پس ديگر التفات ننمايد[٩] اين بنده به دنيا كه اولش عدم و آخرش فناست‌[١٠]؛ و او حالى در شرف هلاك است؛ و اهل او را گذر بر مرگست. و من كه خداوندم، اين بنده را ملكى دهم كه بالاى جمله‌[١١] ملكوت بود، تا هر ملكى و سلطانى او را گردن نهد و هر جبّارى و ستمكارى از هيبت او بشكوهد.[١٢] و هر سبع ضارى او را مطيع و فرمانبر شود؛ و

[١] -( منعم) ندارد.

[٢] - و اين معانى چنانكه عوام را در خواب ممكن و متصور است كه ببينند اهل( و) حدت و ارباب كشف را چون.

[٣] - جايز است كه ببينند.

[٤] - آن بنده را.

[٥] - گذرانيده بود.

[٦] - و بر هر چه.

[٧] - نباشد.

[٨] - س:

[٩] - پس به كسى ديگر التفات ننمايد.

[١٠] - مصرع دنيا كه اولش عدم و آخرش فناست.

[١١].( جمله) ندارد.

[١٢]. بترسد.