راز ربانى (اسرار الوحى سبحانى) - نسفی، عزیزالدین یا همدانی، میر سید علی - الصفحة ٣١ - دوم برابر نهادن آخرين بخش رساله در اصل حديث و ترجمه با آنچه در رساله ذكريه آمده است

ميان بيابان ازل و ابد گسترده؛ تا مسافران حضرت صمديت كه از بيابان عالم ارواح، به قرارگاه صحراى قيامت سفر كنند، در اين منزل فرود آيند و از اينجا زاد سفر آخرت بردارند و به تدبير سفر بينهايت مشغول شوند. (رساله فتوتيه، همان مأخذ، ص ٣٥٩)

٦. اى عزيز! نقاشان قضا و قدر كه مهندسان اشكال وجودند، هيچ رقم بر دفتر موجودات نكشيدند حقيرتر و خوارتر از دنيا و هيچ نقش بر الواح كاينات ننوشتند خبيث‌تر و مردارتر از آن؛ پس هر طالب مطلوب اعلا و مضطرب اضطراب تعطش به زلال جمال مولا كه دامن همّت خود را بدان نيالايد، شايسته بساط قربت جناب حضرت كبريا شايد. (رساله ذكريه، همان مأخذ، ص ٥٣٠)

چنانكه برمى‌آيد، «رساله اسرار الوحى» را خويشاوندى در نگارش با آثار «عزيز» بيش از «سيد» است؛ اما نه بدان اندازه كه خاطر را آسوده سازد؛ و نيز ملاحظاتى ما را بر آن مى‌دارد تا در درستى انتساب آن به هر دو، ترديد نماييم.

اول: شيوه نگارش‌

١. نثر رساله به پختگى نوشتار عزيز نيست؛ اگر چه از جهت سادگى و روانى، فارغ از لحاظ كردن صناعات بدان ماننده است.

٢. سخن سيد را جامه فاخر است و تركيبات و اصطلاحات سنگين؛ حال آنكه رساله، اين حال و هوا را دارنده نيست.

دوم: برابر نهادن آخرين بخش رساله در اصل حديث و ترجمه با آنچه در رساله ذكريه آمده است‌

الف- رساله ذكريه مير سيد على همدانى، ص ٥٣٠ (آثار احوال مير) ... و ابواب رياض كمال نگشايد مگر به فكر صافى؛ و صفاى فكر نيايد مگر از دل پاك از شواغل دنياوى؛ چنانكه در حديث ربانى آمده است: