راز ربانى (اسرار الوحى سبحانى) - نسفی، عزیزالدین یا همدانی، میر سید علی - الصفحة ٢٣٦ - حامد لحاف(لفاف، لواف) (ص ١٠١)

ابوبكر وراق: (ص ٩٩)

. ابوبكر محمة بن عمر الوراق، از بزرگان مشايخ بود و از زهاد ايشان؛ و مشايخ او را «مؤدب الاوليا» خواندند (ص ١٧٩ كشف المحجوب). به بلخ مقيم بود و صحبت احمد خضرويه و پيران ديگر كرده بود و وى را اندر رياضت تصنيفهاست.

(ترجمه رساله قشيريه، ص ٦٢؛ تذكره، ص ٥٣٤؛ طبقات الصوفيه، ص ١١٧)

يحيى معاذ: (ص ١٠٠)

. يحيى بن المعاذ الرازى، مكنى به ابو زكريا و ملقب به واعظ (متوفى به سال ٢٥٨ ه. ق مدفون به نيشابور). از وعاظ اهل تصوف و به عقيده گروهى از مشايخ، در علم و عمل، قدمى راسخ او را بود و به لطايف و حقايق مخصوص بود و به مجاهده و مشاهده موصوف بود و صاحب تصنيف.

(تذكرة الاولياء، ص ٣٦١؛ ترجمه رساله قشيريه، ص ٤٣؛ طبقات الصوفيه، ص ١٠١ و ١٠٢)

ثابت بنايى: (ص ١٠١)

. ابو محمد ثابت بن اسلم بنانى، از تابعان و معاصر حسن بصرى و انس بن مالك؛ و به روايت صفة الصفوة، از پارساترين مردان روزگار خود (متوفى ١٢٣ ه ق)

(حاشيه تذكره، ص ٨٢٩، دكتر استعلامى)

حسن بصرى: (ص ١٠١)

. ابو سعيد الحسن البصرى از كبار تابعين؛ و در زهد و ورع و خوف و علم مشهور بود. صد و سى نفر از كبار صحابه را ديده؛ و مادرش از موالى ام سلمه- زن پيغمبر- بود. چون در ابتدا گوهر فروش بود، او را حسن لؤلؤى نيز مى‌گفتند. سال تولد وى را قريب ٣١ هجرى و سال وفاتيش را يكصدوده و يا هشتاد و نه نوشته‌اند.

بيشتر سلسله‌هاى صوفيه را به او و مى‌رسانند و با اينحال بعضى منكر اويند.

(مصيبت‌نامه، ص ٢٠٨، به نقل از طرائق، ج ٢، ص ٢٧؛ سفينة الاولياء، ص ٣١)

حامد لحاف (لفّاف، لوّاف): (ص ١٠١)

. حامد بن محمود بن حرب نيشابورى، از قاريان و راويان خراسان در قرن سوم هجرى (متوفى ٢٦٦ ه. ق) (تذكرة الاولياء، ص ٨٤٩، دكتر