راز ربانى (اسرار الوحى سبحانى) - نسفی، عزیزالدین یا همدانی، میر سید علی - الصفحة ١٥٨ - حكايت

آيد[١] و مسافر جنت‌[٢] و رضوان كه مهمانسراى رحمانست، گردد. اين بنده را لباس عظمت درپوشم و عمامه عزت بر سر نهم.[٣] اينست حقيقت عيش هنىّ و حيات مرضى باقى.[٤]

بيت‌

گفته اهل معرفت است:[٧] چون بنده را انابت از معصيت قليل بود،[٨] مناجات وى با حق‌[٩] طويل بود و تن وى‌[١٠] از شرم گناه و تقصير اطاعت، عليل بود[١١] و مونس وى ذكر و ناله ملك جليل بود.[١٢]

رابعه- رحمها الله‌[١٣]- در مناجات مى‌گفت: الهى! همت من در دنيا، ذكر تست و در آخرت، مشاهدت تو[١٤]- اين دو آرزوى مرا[١٥] در دنيا و آخرت راست‌دار؛ باقى با من هر چه خواهى كن.[١٦]

حكايت‌[١٧]

شقيق بلخى- رحمة الله عليه- مى‌گويد:[١٨] هلاك بيشتر خلايق در دو چيز است: يكى‌

[١] - و از شيطان سراى، به مقام خلد جاويد خرامد.

[٢] - باغ جنت.

[٣] - س: بر دوش او.

[٤] -( باقى) ندارد.

[٥] - س. دنيا كه بود كس از پى بيش و كمش.

[٦] - س: او مانده بود همه به شادى و غمش.

[٧] - اهل معرفت- قدس الله اسرارهم- گفته‌اند.

[٨] - س: چون انائت قليل بود.

[٩] - به حضرت حق.

[١٠] -( وى) ندارد.

[١١]. ثقيل بود.

[١٢]. مؤانست او با ياد ملك جليل بود.

[١٣]. رحمة الله عليها.

[١٤]. مشاهدت جمال وصال تو.

[١٥]. تو اين دو آرزوى من.

[١٦]. مى‌كن.

[١٧].( حكايت) ندارد.

[١٨]. گويد كه.