راز ربانى (اسرار الوحى سبحانى) - نسفی، عزیزالدین یا همدانی، میر سید علی - الصفحة ١٦١ - حكايت

كه‌[١] «وَ إِذا مَرِضْتُ فَهُوَ يَشْفِينِ».

عبد الله مسعود را- رضى الله عنه‌[٢] در حين وفات‌[٣] پرسيدند كه: هيچ دردى دارى؟

گفت: دارم؛ درد گناه.

گفتند: چيزيت آرزو هست؟[٤] گفت: هست؛ عفو و رحمت پروردگار.[٥] گفتند: طبيبى طلبيم؟[٦] گفت: مرا خود طبيب بيمار كرده است. بيمار ويم و در تيمار ويم.

بيت‌

مكحول شامى را- رحمة الله عليه- كسى خندان كم ديدى،[٨] مگر وقت مردن‌[٩] كه بخنديد. گفتند: از چه مى‌خندى؟ گفت: از شادى آنكه از دشمن‌[١٠] نفس و دنيا خلاصى‌[١١] مى‌يابم. و به دوست‌[١٢] مى‌روم و از زندان فانى به بستان‌[١٣] [باقى‌] سفر مى‌كنم.

[بيت‌]

[١] - قوله تعالى.

[٢] - رضى الله عنه را.

[٣] - وقت وفات.

[٤] - طبيعت آرزو هست.

[٥] - ندارد.

[٦] - ندارد.

[٧] - ندارد.

[٨] - كسى كم خندان ديدى.

[٩] - وقت رفتن.

[١٠] -( دشمن) ندارد.

[١١]. خلاص.

[١٢]. و نزد دوست.

[١٣]. به بوستان.

[١٤]. بگو چه بود كار.