راز ربانى (اسرار الوحى سبحانى) - نسفی، عزیزالدین یا همدانی، میر سید علی - الصفحة ١٠٢ - حكايت

يا احمد! هل تعلم باى شى‌ء و وقت يتقرب العبد الى الله؟

قال: لا يا رب.

قال: اذا كان جائعا أو خاضعا و ساجدا[١]،[٢].

گفت‌[٣]: اى احمد! هيچ دانى كه بنده كى مقرّب ما گردد؟

گفت: الها! تو داناترى.

گفت: آن گاه كه به گرسنگى تن در داد و در نماز، به سجده سر نهاد، بندگى ما يابد[٤].

يعنى در اين دو وقت‌[٥]: وقت جنگ با دشمن يا[٦] وقت آشتى با دوست.

درين دو وقت، بنده در قرب و نظر ماست. هيچ عذاب مر دشمن نفس را چون‌[٧] گرسنگى نيست و هيچ نعمت‌[٨]، مر روح پرفتوح را وراى شكم تهى و دست خالى نيست.

گرسنگى، طعام مقربانست و سجود، مقدمه يافت شهود معبود است. هر كه ساجد شد، واجد شد. شكم خالى؛[٩] سرّ را صافى كند و دل را حالى. سر ساجد، دل را واجد گرداند؛ نفس چون به آتش گرسنگى سوخته شود، روح از دوزخ طبايع، [در] بهشت رضا منزل كند.

[١] - جائعا او ساجدا.

[٢] - الف، ح و ن: جائعا او ساجدا.

[٣] - پس خطاب فرمود كه.

[٤] - س: ندارد.

[٥] - در دو وقت.

[٦] -( يا) ندارد.

[٧] - وراى.

[٨] - دعوت.

[٩] - شكم تهى.