راز ربانى (اسرار الوحى سبحانى) - نسفی، عزیزالدین یا همدانی، میر سید علی - الصفحة ١٣٧ - حكايت

حكايت‌

سفيان ثورى را- رحمة الله عليه‌[١]- به خواب ديدند كه مرغ روحش در بهشت از اين درخت بدان درخت مى‌پريد و از ميوه‌هاى بهشت مى‌چيد. پرسيدند كه بدين دولت به چه رسيدى؟ گفت: [به ورع‌][٢].

جمعى از صبيان‌[٣] بازى مى‌كردند. گروهى از مشايخ‌[٤] و بالغان طريقت آنجا بودند.

اطفال را ملامت كردند. كودكى گفت: تا مشايخ خرقه ورع بيرون كرده‌اند و جامه تقوى بمانده‌[٥]، دريشان هيبت صدّيقان و حشمت پيران نمانده [است‌].

باز، فيه اصحاب كهف حق ورع نگاه داشتند. حق تعالى در ايشان حشمت نهاد كه جهان نبوّت و عالم فتوّت را هيبت ايشان پر مى‌كرد[٦]. قوله تعالى: «لَوِ اطَّلَعْتَ عَلَيْهِمْ لَوَلَّيْتَ مِنْهُمْ فِراراً وَ لَمُلِئْتَ مِنْهُمْ رُعْباً»[٧].

نظم‌[٨]

يا احمد! عليك بالورع فانّ الورع [رأس الدين و وسط الدين و آخر الدين‌][٩] فانّ الورع يقرب العبد الى الله تعالى و هو[١٠] كالشنوف بين الحلى و الخبز بين‌

[١] - سفيان ثورى رحمة الله عليه.

[٢] - س:( ورع) ندارد.

[٣] - جمعى كودكان.

[٤] - و گروهى از مشايخ قدس الله ارواحهم.

[٥] - عبارت( و جامه تقوى بمانده) ندارد.

[٦] - اصحاب كهف چون ورع نگاه داشتند، مولى تعالى جاى ايشان در بهشت عدن ساخت و از هيبت ايشان، جهان نبوت و عالم فتوت را پر كرد.

[٧] - تقديم و تأخير حكايات در نسخه مير، بدين نحو است: سفيان ثورى- جمعى كودكان- طالب علم- اصحاب كهف.

[٨] - مثنوى.

[٩] - عبارت داخل قلاب، از نسخه( س) ساقط شده است.

[١٠] -( و هو) ندارد.