راز ربانى (اسرار الوحى سبحانى) - نسفی، عزیزالدین یا همدانی، میر سید علی - الصفحة ١٨٢ - حكايت

حق و باطل جمع نگردد؛ چنانكه ظلمت شب، با نور روز جمع نيايد[١]؛ دوستى وجود، با محبّت ملك و دود تعالى‌[٢] جمع نشود[٣].

بيت‌[٤]

حسين منصور را- رحمة الله- را بر سر دار آوردند[٨]. مريد صادقى در آن حال از او پرسيد[٩] كه: سرّ محبت چيست؟ گفت: «اوّله ما ترى، و آخره سوف ترى»[١٠] (اولش جلوه‌دار، و آخرش نقد نور و احراق نار)، و ميانه‌اش مثله‌[١١] كردن بعد از چوب هزار از براى يار؛ پس رسيدن به وصل دلدار[١٢]

سمنون محبّ‌[١٣] در محبت سخن به جايى رسانيد كه قناديل مسجد بر هم زد و بشكست و فرو ريخت.

و گفته اوست: محبّ مستى است‌[١٤] كه افاقتش جز به ديدار محبوب نبود و چون ديگر

[١] - و به تصور در نيايد( اضافه است).

[٢] -( تعالى) ندارد.

[٣] - جمع نيايد.

[٤] - س:( بيت) ندارد.

[٥] - س: نيكوست.

[٦] - س: يا عاشق نفس.

[٧] - از جام بلا اگر ميى نوش كنى.

[٨] - حسين منصور- قدس الله سره- را چون بر سر دار برآورند.

[٩] - حال ازو پرسيد.

[١٠] - سوف يرى.

[١١]. س: مثل.

[١٢]. عبارات تقديم و تأخير دارد( اولش- ميانه‌اى- آخرش) احراق به نأر.

[١٣]. قدس سره.

[١٤]. محبت مستيبى است.