راز ربانى (اسرار الوحى سبحانى) - نسفی، عزیزالدین یا همدانی، میر سید علی - الصفحة ١٨٣ - حكايت

از دست دوست، دوستكامى خورد، مستى شود كه هرگز هشيار نشود[١].

يحيى معاذ- رحمة الله‌[٢]- گفت: هيچ نبى را در مقام نبوت و رسالت بر جلال گزيده و خصلت پسنديده آراسته نكردند، تاج اختصاص بر سر او ننهادند؛ الا در اين امّت، مانند او در كرامت و استقامت، نمونه‌اى از آن باقى گذاشتند. و از اين است سرّ «علماء امّتى كانبياء بنى اسرائيل».

عبد الله بن سلام بصرى را- رحمة الله- پرسيدند كه اولياى حق را به چه شناسند؟

گفت: به لطف زبان و خوى خوش و شكستگى و تازه‌رويى نفس و قلّت اعتراض‌[٣] و قبول عذر و تمام شفقت بر خلق.

ابراهيم ادهم- قدست اسراره‌[٤]- يكى را گفت‌[٥] كه: خواهى كه ولى حق باشى؟ گفت:

بلى. گفت: رغبت منماى در دنيا و به درجات آخرت؛ و دل را از دو سراى پاك كن و روى به بندگى حق آر، تا قبول حق ترا استقبال كند و ترا حق به دوستى گيرد.

يحيى بن معاذ- رحمة الله عليه- گفت‌[٦]: اوليا را سه خصلت استوار داشت: وعده حق به هر چيزى و بى‌نيازى به حق از [هر] چيزى و بازگشت به حق در [هر] چيزى.

و الحمد الله شكرا و الصلوة و السلم على سيد الورى و اولاده و احفاده و ذرياته و ازواجه و آله و اصحابه ائمة الهدى، و ازمة التقى و اهل الرضا.

[١] - نگردد.

[٢] - اين حكايت در نسخه مير نيامده است.

[٣] - س: اغراض.

[٤] - قدس الله سره.

[٥] - س: گفت يكى را.

[٦] - يحيى معاذ- قدس الله روحه- گفت كه؟