راز ربانى (اسرار الوحى سبحانى) - نسفی، عزیزالدین یا همدانی، میر سید علی - الصفحة ٢٢٦ - على بن ابى طالب (ص ٨٣)

«شاه زنان، شهربانويه» نام داشت و گويند دختر يزدگرد- شهريار ساسانى- بوده است.

امام به زهد و حلم و پارسايى شهرت داشت و مورد احترام و اكرام اهل مدينه بوده است. وى در مدينه تولد يافت و در همان شهر رحلت كرد و روضه مباركه‌اش در بقيع است. در تاريخ وفاتش، اقوال ديگر نيز هست و سال ٩٢- ٩٤- ٩٥ ه. ق را نيز ذكر كرده‌اند. وى به دستگيرى فقيران و محتاجان، رغبت و علاقه تمام داشت؛ و گويند در مدينه، معيشت صد خانواده را بى‌آنكه خود آنها از محل آن مطلع باشند، تأمين مى‌نمود.

سيد شباب اهل الجنه: (ص ٨٣)

حديث نبوى؛ متن آن بنابر معروف اين است: «الحسن و الحسين سيد شباب اهل الجنّه». (رجوع شود به ص ٢٩ پرتوى از عظمت حسين (ع) لطف الله صافى، به نقل از سنن ابن جامه، ج ١، ص ٥٦ ب، فصل اصحاب رسول اللّه ٦؛ الجامع الصغير، ج ١، ص ٧ و ١٥٢، صواعق ١٨٥ و ١٨٩؛ استيعاب، ج ١، ٣٧٦؛ اصابه، ص ٣٣٠ و ١٧١٩؛ ترمذى، ج ١٣، ص ١٩١، ١٩٢ و ١٩٨؛ مصابيح السنه، ج ٢، ص ٢٨٠ الحاوى، ج ٢ ص ٤٥٧؛ فرائد السمطين، ص ٣٥؛ درر السمطين، ص ٢٠٥؛ ذخائر العقبى، ص ٩٣ و ١٢٩؛ خصائص نسائى، ص ٤٨، ٤٩ و ٥٣؛ حلية الاولياء، ص ٧١؛ مقتل خوارزمى، ص ٩٩)

حسين بن على (ع): (ص ٨٣)

ابو عبد اللّه حسين بن على بن ابى طالب (ع) (٤- ٦١ ه. ق)؛ سومين امام از ائمه شيعه، نبيره رسول اللّه از فاطمه زهرا (س). در مدينه ولادت يافت و بعد از امام حسن (ع)، امامت شيعه بدو رسيد. يزيد بن معاويه از او بيعت خواست و او ابا كرد. در اين بين، عده‌اى از شيعيان كوفه، امام را دعوت كردند تا با او بيعت كنند و امام از مكه آهنگ عراق كرد. يزيد چون از آهنگ او مطلع شد، والى كوفه را به جلوگيرى او واداشت. و در كربلا، بين ياران حسين (ع) و لشكر اموى جنگ در گرفت كه به شهادت امام (ع) و يارانش تمام شد (١٠ محرم سال ٦١ ه. ق).

على بن ابى طالب: (ص ٨٣)

ابو الحسن على بن ابى طالب ابن عبد المطلب ابن هاشم‌