راز ربانى (اسرار الوحى سبحانى) - نسفی، عزیزالدین یا همدانی، میر سید علی - الصفحة ١٦٤ - حكايت

يا احمد،[١] اجعل همّك هما واحدا[٢] و اجعل لسانك لسانا واحدا و اجعل بدنك متواضعا، حتى لا تغفل [عنّى‌][٣] ابدا فمن غفل عنّى‌[٤] لا ابالى فى اىّ واد هلك.

اى احمد[٥]! يك همّت باش و زبان و دل با من يكى‌دار[٦]؛ يعنى به دل و زبان در طلب من باش‌[٧]. و تواضع و افكندگى پيشه گير و نگر تا از من غافل نشوى؛ كه هر كه از من غافل شود، به هر وادى كه درافتد هلاك شود، دريغ نبود[٨]. يعنى نظر عنايت از او باز گيرم و از خود دور كنم‌[٩].

رباعى‌[١٠]

حكايت‌[١٣]

يكى از كريمان عرب را پرسيدند كه: از خود كريمتر كسى ديده‌اى؟ گفت: در باديه‌[١٤] بر سر قبيله رسيدم. به نزد عربى فرود آمدم. هر روز شترى مى‌كشت. گفتم: اين اسراف باشد. گفت: از كرم نباشد كه گوشت شب مانده پيش مهمان نهيم‌[١٥]. وقت بازگشتن، صره زر صد دينارى پيش اهل او نهادم و بازگشتم. عرب [در غضب شد و از عقب آمد][١٦] و

[١] - س:( يا احمد) ندارد.

[٢] - فى هما واحدا.

[٣] - لا تغفل عنّى.

[٤] -( عنّى) ندارد.

[٥] - خطاب رسيد كه اى احمد.

[٦] - يك دل و يك زبان و يك همّت باش و دل با من يكى دار.

[٧] - به دل و زبان با من يكى باش.

[٨] - نباشد.

[٩] - خودش دور كنم.

[١٠] -( رباعى) ندارد.

[١١]. س: اى عقل.

[١٢]. چو يك دل دارى.

[١٣].( حكايت) ندارد.

[١٤]. وقتى در باديه.

[١٥]. ميهمان نهم.

[١٦]. س: داخل قلاب را ندارد.