راز ربانى (اسرار الوحى سبحانى) - نسفی، عزیزالدین یا همدانی، میر سید علی - الصفحة ١٧١ - حكايت

كردى؛ و صحبت با اهل غفلت، گداختن جانست و صحبت اهل دل، همه روح و ريحانست و مزيد نور ايمان‌[١].

مثنوى‌[٢]

حكايت‌[٣]

عبد الله مبارك را- رحمة الله- گفتند[٤]: چرا با ياران نمى‌آميزى؟

گفت: من رفيقان بهتر از ايشان يافته‌ام. صحبت با رسول- صلعم‌[٥]- و اصحاب او- رضى الله عنهم- مى‌دارم‌[٦]. اخبار و گفتار ايشان‌[٧] را درس مى‌كنم؛ و افعال و اقوال ايشان را امام خود مى‌سازم، چنان است كه گويى با ايشانم.

درويشى در بغداد از بلاى فقر و فاقه بر سر راهى‌[٨] افتاده بود، رنجور و مهجور. دست سؤال بيرون كرده، صاحب مالى، حالى به سر وى رسيد[٩]. درمى بدو داد. در آن محل‌[١٠]، طرّارى صرّه زر از آستين او ببرد.[١١] صاحب مال‌[١٢] پنداشت كه درويش طرّار است. آن حال‌[١٣] را به نزد خليفه رفع كرد؛ تا دست درويش را ببريدند. درويش گفت: آن دست بريده‌[١٤] به من دهيد تا به آن دست ديگر بگيرم تا آن دست پند گيرد[١٥]؛ و بداند كه دستى را

[١] - و چون صحبت با اهل غفلت كردى، هفت در دوزخ مهلك را بر خود گشادى؛ و صحبت اهل غفلت، گداختن جان است و صحبت اهل دل، همه روح و ريحان است و مزيد نور ايمان است.

[٢] - س:( مثنوى) ندارد.

[٣] -( حكايت) ندارد.

[٤] - رحمة الله عليه را گفتند كه.

[٥] - با رسول الله صلى عليه و سلم مى‌دارم.

[٦] - و با صحابه رضوان الله عليهم اجمعين.

[٧] - گفت ايشان.

[٨] - بر سر پلى.

[٩] - بيرون كرد. مال‌دارى به سر وى رسيد.

[١٠] - در آن زمان.

[١١]. از آستين خواجه ببرد.

[١٢].( صاحب مال) ندارد.

[١٣].( حال) ندارد.

[١٤]. بريده را.

[١٥]. تا به دست ديگر بگيرم، تا اين دست دگير پند گيرد.