راز ربانى (اسرار الوحى سبحانى) - نسفی، عزیزالدین یا همدانی، میر سید علی - الصفحة ١٧٠ - حكايت

آسمان‌[١]؛ غم امت مخور[٢].

رابعه- رحمها اللّه- را گفتند[٣] دعايى ياد دارى‌[٤] كه نرخ غله گران شد[٥]؟

گفت: «علينا أن نعبده كما امرنا و عليه ان يرزق عباده كما وعدنا» رابعه گفت‌[٦]: از گرانى نرخ، ما را چه زيان و از تنگى [رزق‌] چه نقصان؟[٧] بر ما پرستش بى‌علت است‌[٨] و بر وى روزى رسانيدن بى‌منّت.

يا احمد! و عزّتى و جلالى. ما اوّل العباده و توبتهم و قربتهم الىّ، الّا الصوم و الجوع و طول الصّمت و الانفراد من النّاس. و انّ اوّل معصية يعملها العبد[٩] شبع البطن. و فتح اللسان بما لا يعنيه و مخالطة المخلوقين باهوائهم.[١٠]

[١١] اى احمد! به عزت و جلال من! كه بناى پرستش عباد[١٢] و توبه زهاد و قربت ايشان به من، جز به گرسنگى و خاموشى زبان و تنهايى از خلق نيست و اوّل اساس معصيت‌[١٣] و بنياد فساد كه نهاده‌اند[١٤] در بنده، جز خوردن بى‌حاجت و گفتن بى‌حجّت و آميزش با خلق و بر هواى [نفس‌] خود رفتن و برگ راه به حجت گفتن نيست‌[١٥]. ديده از مشاهدت اهل غفلت برد وز تا هشت در بهشت رضا بر تو بگشايند.

چون سگ نفس را سير كردى، شير كردى؛ و زبان را در حديث بى‌فايده‌[١٦] گفتن دلير

[١] - بى‌ميانجى و واسطه آب و خاك و زمين و آسمان.

[٢] - تو غم مخور.

[٣] - رابعه را- رحمة الله عليها- گفتند كه.

[٤] - دعايى كن.

[٥] - شده.

[٦] - گفت كه.

[٧] -( چه نقصان) افتاده است.

[٨] -( است) ندارد.

[٩] - يعلمها العبد.

[١٠] - در مدارك حديث( اين بخش نيز نيامده است)( بحار، ارشاد، ناسخ و احاديث قدسى).

[١١]. خطاب رسيد كه.

[١٢]. س: عبادت.

[١٣].( س) ندارد.

[١٤].( كه نهاده‌اند) ندارد.

[١٥]. و بر هواى نفس و موافقت ايشان و ترك راه به حجت گفتن نيست( عبارت مشوش است). ترجمه اين قسمت در نسخه اسعد افندى چنين است‌[ و اول معصيتى كه بنده بيارد سير[ ى‌] شكم است و گشادن زبان به چيزى كه او را بدان حاجت نبود و صحبت داشتن با مخلوقان به هواى نفس رسائل خطى، ص ١٦،).

[١٦]. سخن بى‌فايده.