راز ربانى (اسرار الوحى سبحانى) - نسفی، عزیزالدین یا همدانی، میر سید علی - الصفحة ٩٧ - حكايت

يا احمد! و عزّتى و جلالى مامن‌[١] عبد[٢] ضمن لى باربع خصال‌[٣] الّا دخلته الجنّه‌[٤].

قال: يا ربّ و كيف ذاك‌[٥]،؟

قال: يطوى لسانه فلا يفتحه الا بما يعنيه. يحفظ قلبه من الوسواس. و يحفظ علمى‌[٦] و نظرى اليه و يكون قرة عينه من الجوع‌[٧].

پس خطاب فرمود كه: يا احمد[٨]! به عزت و جلال من‌[٩] كه هر بنده كه اين‌[١٠] چهار خصلت را نگاه دارد، او را در مهمانسراى بهشت درآورم‌[١١]: زبان را از زيان نطق نگه دارد؛ و نگويد[١٢] سخن، مگر به ضرورت.

و دل را از وسواس‌[١٣] نگاه دارد و پيوسته از علم و نظر حق به حال خود باخبر باشد. و روشنايى چشم خود و نور دل، در گرسنگى طلبد. [هر كه اين مكاتب را نگاه دارد،][١٤] باطن او بهشت نقد وقت گردد.

و گفته مشايخ است‌[١٥]: خاموشى‌[١٦] از آداب حضرت است‌[١٧]. اما خاموشى را درجات و مراتب است‌[١٨]؛ بعضى را خاموشى ظاهر و نطق باطن بود؛ خاموشى از لغو و غيبت و خاموشى از سخنى بى‌ضرورت‌[١٩]، و خاموشى از سخن غير حق.

بعضى‌[٢٠] را خاموشى باطن بود از عظمت و جلال الوهيت‌[٢١] و بعضى را سكوت از

[١] - عبد مؤمن.

[٢] - ن: عبد مؤمن.

[٣] - ح، اربع خصال.

[٤] - ح، ادخلته الجنه.

[٥] - الف، ح و ن: ندارد.

[٦] - ن: يحفظ عملى.

[٧] - الف، ح و ن:( من) ندارد.

[٨] - اى احمد.

[٩] -( به عزت و جلال من) ندارد.

[١٠] -( اين) ندارد.

[١١]. فرود آورم.

[١٢]. سخن نگويد.

[١٣]. وسواس ديو.

[١٤]. عبارت مذكور در( س) نيست.

[١٥]. مشايخ- قدس الله اسرارهم- است.

[١٦]. كه خاموشى.

[١٧]. حضرتست.

[١٨]. مراتبست.

[١٩]. سخن بى‌ضرورت.

[٢٠]. و بعضى.

[٢١]. س: هيبت.