راز ربانى (اسرار الوحى سبحانى) - نسفی، عزیزالدین یا همدانی، میر سید علی - الصفحة ٢٢٣ - ٦٣ اولياى خدا را سه خصلت استوار داشت(ص ١٨٣)

مى‌گويم سخن محبت. در حال، آن قناديل بر يكديگر مى‌آمدند و پاره مى‌شدند.

٦١. اولياى حق را به چه شناسند ٦

عبد الله بن سالم بصرى، ابو عبد الله السالمى، محمد بن احمد بن سالم البصرى‌

طبقات الصوفيه خواجه عبد الله انصارى، محمد سرور مولايى، ص ٣١٣: پرسيدند: وى را به چه چيز شناسند اوليا را در خلق؟ او گفت: به لطافت زبان و حسن اخلاق و تازه‌رويى و سخاى نفس و اندكى اعتراض و پذيرفتن عذر آن كس كه عذر دهد با ايشان و تمامى شفقت ور همه خلق، برّ ايشان و فاجر ايشان.

٦٢ .... گفت يكى را خواهى كه ولى حق باشى؟ (ص ١٨٣)

ابراهيم ادهم تذكرة الاولياء قزوينى، ج ١، ص ٩٥: نقل است كه يكى را گفت: خواهى كه از اوليا باشى؟ گفت: بلى. گفت: به يك ذره دنيا و آخرت رغبت مكن و روى به خداى آر به كلّيت؛ و خويشتن از ماسوى اللّه فارغ گردان و طعام حلال خور؛ بر تو نه صيام روزست و نه قيام شب.

٦٣. اولياى خدا را سه خصلت استوار داشت (ص ١٨٣)

يحيى معاذ

تذكرة الاولياء قروينى، ج ١، ص ٢٦٩: و گفت سخ خصلت از صفت اولياست:

اعتماد كردن بر خداى در همه چيزها و بى‌نياز بودن بدو از همه چيزها و رجوع كردن بدو در همه چيزها.