راز ربانى (اسرار الوحى سبحانى) - نسفی، عزیزالدین یا همدانی، میر سید علی - الصفحة ١٢٧ - حكايت

شهوانى را به دست فنا سپرده باشند و از شر [او] باز رسته‌[١]. جاى طلب راحت عابدان، خلوت سراى خاكست. آب روى‌[٢] ايشان، از چشمه‌سار ديده بود و همنشين ايشان، جمع ملايكه بوند[٣]، مناجات ايشان با ملك منّان‌[٤] بود؛ نور[٥] جولانگاه ايشان، زير عرش مجيد [بود][٦]؛ مرغ دل ايشان، در قفص قالب مى‌طپد و فرجه مى‌طلبد، تا پرواز كند و از اين ديوسراى استخوانى، به دولت سراى سبحانى رسد.

كى باشد كه اين قفص بردارم و در باغ الهى آشيان سازم؛ و اين ديوسراى استخوانى در پيش سگان دوزخ اندازم‌[٧].

عمر عبد العزيز را غلامى بود. شبى گفت خليفه را[٨]. به عدل و رأفت تو، همه خلق آسوده‌اند، الّا من و تو كه پيوسته در مجاهده مى‌باشيم. [غلام را][٩] گفت: ترا[١٠] آزاد كردم تا تو[١١] با رعيّت بياسايى. اما جاى آسايش من آخرتست؛ كه اگر روز[١٢] آسايش كنم، رعيت در رنج افتد[١٣] و اگر شب بياسايم، روز قيامت ضايع مانم.

حضرت ابراهيم ادهم مى‌گويد[١٤]: راهبى را ديدم. گفتم: دنيا را صفت كن‌[١٥] گفت: خلقى است بر مثال زنى: سر وى از تكبّر، روى وى‌[١٦] از فرح، چشم وى‌[١٧] از عجب، زبان وى‌[١٨] از معذرت، گوش وى از نسيان، نفس وى‌[١٩] از علو، دل وى‌[٢٠] از طمع، شكم وى از حرص، پاى وى از حسد، گردن وى از حزن، پشت وى از نوميدى، زينت وى از شهوات‌[٢١]؛ اين است صورت دنيا، كه شما به وى فخر مى‌كنيد. از وى بر حذر باشيد.

[شيخ سنايى- عليه الرحمه- گويد:]

[١] - از شر او رسته.

[٢] - و آب روى.

[٣] - باشند.

[٤] - احد منان.

[٥] -( نور) ندارد.

[٦] -( مجيد) ندارد.

[٧] - عبارت( كى باشد- تا اندازم) ندارد.

[٨] - خليفه را گفت.

[٩] -( غلام را) ندارد.

[١٠] - ترا نيز.

[١١]. تا تو نيز.

[١٢]. اگر روز در دنيا.

[١٣]. افتند.

[١٤]. ابراهيم ادهم- رحمة الله عليه- مى‌گويد.

[١٥]. پرسيدم كه دنيا را صفت كن.

[١٦]. روى او.

[١٧]. چشم او.

[١٨]. زبان او.

[١٩]. و نفس وى.

[٢٠]. دل او.

[٢١].( زينت ...) ندارد.