راز ربانى (اسرار الوحى سبحانى) - نسفی، عزیزالدین یا همدانی، میر سید علی - الصفحة ١٥٣ - حكايت

بيت‌

روح مناجات كند؛ گويد: الهى! چگونه به خود معجب گردم؟ من خوار بودم؛ تو مرا عزيز كردى. مغلوب بودم؛ تو[٢] مرا نصرت كردى.[٣] و ضعيف بودم؛ تو[٤] مرا قوى كردى. و مرده بودم؛ مرا به ذكر خود زنده كردى. اگر نه ستارى تو بودى، من از اول قدم‌[٥] رسوا شدمى. به يك ذلّت عصيان‌[٦] در نسيان بماندمى. الهى! چگونه طالب رضاى تو نباشم؟ و تو مرا كامل به معرفت خود كردى. تا به عقل، حق را از باطل و امر را از نهى و علم را از جهل و نور را از ظلمت باز شناختم.

از حق تعالى خطاب رسد[٧] كه: در هيچ وقت ترا از رؤيت خود در حجاب ندارم.

به دار الجلال من حاضر آى،[٨] هر وقت كه خواهى؛ كه من با محبّان و دوستان خود، چنين كنم.[٩]

نظم‌[١٠]

گويند كه: يكى از دوستان حق را در دريا وفات رسيد. اهل كشتى خواستند كه او را در دريا اندازند.[١٣] آب دريا درهم زد[١٤] و تك دريا، خشك شد[١٥] خاك كندند

[١] - دو مصرع بجاى هم آمده است.

[٢] - و مغلوب بودم؛ مرا نصرت دادى.

[٣] - و مغلوب بودم؛ مرا نصرت دادى.

[٤] -( تو) ندارد.

[٥] - به اول قدم.

[٦] - به نخست عصيان.

[٧] - از حق سبحانه و تعالى خطاب شنود.

[٨] - س: حاضر آيى.

[٩] - چنين معامله كنم.

[١٠] - شعر.

[١١]. ناظر احسان.

[١٢]. بيت در( مير) نيست.

[١٣]. از كشتى در آب اندازند.

[١٤]. بر هم زد.

[١٥]. در تك دريا، خشكى پديد آمد.