راز ربانى (اسرار الوحى سبحانى) - نسفی، عزیزالدین یا همدانی، میر سید علی - الصفحة ٩٦ - حكايت

نعمت‌[١] شدم؟ اين اندازه حال من نيست؛ شكر اين نعمت چگونه گزارم‌[٢]؟ گفته ايشان است:

نظم‌[٣]

اذا رأيت الدنيا[٤] مقبلا عليك‌[٥]، فقل «ذنب عجلت عقوبته» و اذا رأيتها[٦] مدبرا فقل «مرحبا لشعار الصالحين».

گفت: چون دنيا روى به تو آرد، بدان كه گناهى است تعجيل به عقوبت تو كرده است‌[٧]؛ كه هيچ عقوبت و راى دل پراكنده دنيا و شغل او نيست؛ و چون دنيا از تو روى در كشد[٨]، خدا را[٩] شكر گوى كه ترا به شعار نيك مردان مزّين گردانيده است‌[١٠]. زيرا[١١] دست تهى و خانه خالى را دل حالى‌[١٢] لازم [است‌]؛ چون بدان راضى بود[١٣].

بيت‌[١٤]

[١] - چنين خلعت.

[٢] - گذارم.

[٣] - رباعى.

[٤] - و كان موسى ٧ يقول اذا ...

[٥] -( عليك) ندارد.

[٦] - رأيته.

[٧] - به گناهت تعجيل به عقوبت تو كرده‌اند.

[٨] - روى از تو در كشد.

[٩] - خدا را عز و جل.

[١٠] - به صالحان و نيك‌مردان مانند كرده است.

[١١].( زيرا) ندارد.

[١٢]. دل خالى.

[١٣]. باشد.

[١٤]. رباعى.

[١٥]. س، بگردى تو.

[١٦]. س: ندارد.