راز ربانى (اسرار الوحى سبحانى) - نسفی، عزیزالدین یا همدانی، میر سید علی - الصفحة ٢٢٥ - زين العابدين(ع) (ص ٨٣)

تعليقات و توضيحات‌

بخش دوم- تراجم احوال و بعضى اشارات‌

جعفر بن محمد الصادق (ع): (ص ٨٣).

ابو عبد اللّه جعفر بن محمد ملقب به صادق (ع) (٨٠ يا ٨٣- ١٤٨ ه. ق). ششمين امام از ائمه دوازدهگانه نزد شيعه اماميه. در مدينه مى‌زيست. اصول مبادى فقه شيعه، در واقع از او مستفاد است و اهل علم در آن زمان وى را عالم مطلق مى‌خواندند. امام جعفر صادق (ع) در مدينه وفات يافت و مزار حضرتش به قبرستان بقيح است. و به قولى منصور خليفه او را زهر داد.

(دائرة المعارف مصاحب، ج ١، ص ٢٣٣)

محمد باقر (ع): (ص ٨٣).

ابو جعفر محمد بن على (ع) ملقب به «باقر» (٥٧- ١١٤ ه. ق).

پنجمين امام از ائمه شيعه. در فقه و تفسير، اقوالى داشت و با زهد و پرهيز زندگى مى‌كرد. در مدينه بدنيا آمد؛ در حميمه رحلت كرد. تاريخ وفات وى را بعضى مآخذ، سنوات (١١٣- ١١٧- ١١٨ ه. ق) نيز نقل كرده‌اند.

(ص ٢٣٤ دائرة المعارف)

زين العابدين (ع): (ص ٨٣)

ابو محمد على بن حسين، زين العابدين (٣٨- ٩٥ ه. ق). امام چهارم شيعيان؛ فرزند امام حسين (ع). مادرش چنانكه بعضى از مورخين گفته‌اند،