راز ربانى (اسرار الوحى سبحانى) - نسفی، عزیزالدین یا همدانی، میر سید علی - الصفحة ١٠٩ - حكايت

كلام من گرامى شوند. هر بار كه پرتو تجلّى نظر من بريشان تابد، در اقطاع ملك ايشان هفتاد چندان زيادت كنم، و چون اهل بهشت به طعام و شراب بهشت لذت جويند، لذت ايشان از كلام و پيغام و ذكر من بود. و محدث ظاهر[١] و[٢] باطن و ضمير ايشان، من باشم.

مهتر عالم- صلعم- گفت: الهى! نشان اين [شير] مردان‌[٣] و علامت اين جوانمردان‌[٤] چيست؟

گفت‌[٥]: در دنيا، زندانيان منند؛ و در قيد ابتلا و محنت من‌[٦] مانده‌اند [و زبان را در بند لب و دندان از فضول كلام حبس كرده‌اند][٧] و شكم را از مرادات و شهوات دنيا و فضول طعام، خالى گذاشته. گرسنگان مايده ديدار منند[٨]؛ و منتظران پيام و كلام و اسرار منند[٩]؛ و به [ما][١٠] حضر دنيا كه سبزى خوان بهشت است‌[١١]، سر همت‌[١٢] فرو نيارند؛ و انكشت همت، به نمك‌[١٣] حطام دنيا نزنند.

يكى هزار دينار پيش سلطان‌[١٤] ابراهيم ادهم‌[١٥] نهاد. قبول نكرد و گفت: بدين محقر، نام خود را از ديوان فقرا بيرون نبرم‌[١٦].

حكايت‌[١٧]

يحيى معاذ- رحمة الله عليه‌[١٨]- را از فقر سؤال كردند؛ گفت: فقر را، اسمى و رسمى و حقيقتى است‌[١٩]. رسم او تهى كردن دست است از اسباب و اسم او خالى كردن باطن از

[١] - محدث در سير ظاهر.

[٢] -( و) ندارد.

[٣] - آن شير مردان.

[٤] - آن جوانمردان.

[٥] - فرمود كه.

[٦] - محنت و امتحان من.

[٧] - عبارت داخل قلاب را ندارد.

[٨] - ديدار من‌اند.

[٩] - اسرار من‌اند.

[١٠] -( ما) ندارد.

[١١]. بهشتت.

[١٢].( همت) ندارد.

[١٣]. بر نمك.

[١٤].( سلطان) ندارد.

[١٥]. ابراهيم ادهم قدس الله سره.

[١٦]. نتوانم كرد.

[١٧]. ندارد.

[١٨]. قدس الله روحه.

[١٩].( س): رسمى است و اسمى است و حقيقتى.