راز ربانى (اسرار الوحى سبحانى) - نسفی، عزیزالدین یا همدانی، میر سید علی - الصفحة ٩٤ - حكايت

بيت‌

و به ترش و شيرين دنيا مغرور نگردد[٢] و به انگشت شره از كامه دنيا، نفس خود كامه را بهره ندهد[٣] و به كام نرساند[٤]؛ كه عارف، گام‌ران بايد[٥] نه كام‌ران.

گفت: الهى! مرا دليل باش به عملى كه مرا بقرب تو رساند.

خطاب شنيد كه: شب را روز كن و روز را شب كن‌[٦].

گفت: چگونه شب را روز كنم و روز را شب‌[٧].

بيت‌

شب را كه هنگام خواب است، به نماز روز كن؛ و روز [را][٩] كه اوقات خوردن است، به روزه بر نفس امّاره شب كن.

گفته اهل حق است‌[١٠]:

شعر

[١] - ابيات قبل آمده است( رك: حواشى).

[٢] - گردد.

[٣] - دهد.

[٤] - رساند.

[٥] - كام‌دان بايد.

[٦] -( س) ندارد؛ كن.

[٧] - در( س) عبارت مذكور نيست.

[٨] - فرمود كه.

[٩] - س:( را) ندارد.

[١٠] - گفته‌اند اهل حقيقت كه.

[١١]. اذا.

[١٢]. بيت.