راز ربانى (اسرار الوحى سبحانى) - نسفی، عزیزالدین یا همدانی، میر سید علی - الصفحة ١٠٠ - حكايت

گفت: يا رب! ثمره‌[١] اين خصال چه باشد؟

فرمود: ثمره‌[٢] اين خصال، حكمت و عمارت دل و حزن دائم‌[٣]، و ثمره ديگر، خفّت.

مؤنت است و وسيلت فربت است و در حق گفتن، از خلق، فراغت است و در تنگدستى (و فراخ دستى)[٤] دل در فرح و قناعت است.

حكايت‌[٥]

ابو المغيث شيخ حسين منصور- قدس الله روحه‌[٦]- گفت: زبان چون به گفت زنده گردد، دل بيمار بميرد[٧]؛ زيرا[٨] راندن شهوت، چنانكه بدن را ضعيف كند، دل را بميراند يا بيمار كند، و شهوت سخن در زبان، آفتى بزرگ است. چون شكم سير گردد، روح (نورانى)[٩] چون نفس ظلمانى و تيره گردد[١٠]؛ و چون گرسنه گردد، تن (ظلمانى)[١١] چون روح نورانى و سبك‌[١٢] شود. نفس با روح هم صفت شود[١٣].

يحيى معاذ- رحمة الله عليه- گفت‌[١٥]: ورزش دنيا، نفس را خوار كند و ورزش آخرت، مرد را[١٦] عزيز كند. عجب دارم از كسى كه مردار دنيا خوار را به خوارى تن بجويد و آخرت باقى عزيز را به عزّت‌[١٧] نطلبد.

[١] - كه ثمره.

[٢] - و قرب حق است.

[٣] -( س) ندارد.

[٤] -( س) ندارد.

[٥] - ندارد.

[٦] - ح:( الخلوه) ندارد.

[٧] - دل بيمار شود يا بميرد.

[٨] - زيرا كه.

[٩] -( س) ندارد.

[١٠] - شود.

[١١].( س) ندارد.

[١٢].( سبك) ندارد.

[١٣]. گردد.

[١٤]. بالصوم.

[١٥]. گويد.

[١٦]. نفس مرد را.

[١٧]. به عزت روح.