راز ربانى (اسرار الوحى سبحانى) - نسفی، عزیزالدین یا همدانی، میر سید علی - الصفحة ١١٤ - حكايت

يا احمد! محبتى، محبة الفقراء. فادن من الفقراأ؛ و قرب مجلسهم‌[١] منك. أدن منك و[٢] و بّعد الاغنياء و بّعد مجلسهم‌[٣] و ان الفقرا[٤] احبابى.

پس وصيت فرمود مر آن سيد را كه‌[٥]: دوستى من، دوستى درويشان است. ايشان را به خود نزديك كن؛ و تو بديشان نزديكتر باش‌[٦]؛ تا ترا به خود نزديك كنم. [و] توانگران و اهل غنيت كه اهل غفلتند[٧]، از خود درو كن و از ايشان دور باش؛ كه ايشان دوستان دشمن داشت منند؛ يعنى دنيا كه مرد را پست كند[٨] و از شراب غرور[٩] مست كند عاقبت پست كند[١٠] و باز فقر و فاقه‌[١١]، دل را صافى كند و نفس را (وافى)[١٢] كند و شكسته گرداند. و رحمت ما با شكستگان‌[١٣] و خستگان است.

«انا عند منكسره القلوبهم»[١٤] [پس بدرستى كه فقرا دوستان منند][١٥].

بيت‌

حكايت‌[١٨]

حضرت ابراهيم ادهم- قدس الله سره‌[١٩]- مى‌گويد[٢٠] ما در طلب فقر برخاستيم؛ و در پى او قدم زديم. دنيا[٢١] روى به ما آور. ديگران غنا مى‌طلبند، فقرشان پيش نهند.[٢٢]

[١] - مجالستهم.

[٢] - ادنك محبتى.

[٣] - مجالستهم.

[٤] - فان الفقراء.

[٥] - پس خطاب فرمود كه اى احمد.

[٦] - بديشان نزديك باش.

[٧] - توانگران كه اهل غنيمتند و اهل غفلت و غيبتند.

[٨] - او مرد را مست كند.

[٩] - غرور و غفلت.

[١٠] - س: بست كند.

[١١]. بار فقر و فاقه است.

[١٢]. س: دابى.

[١٣]. بر شكستگان.

[١٤]. عند المنكسره قلوبهم و المندرسه قبورهم.

[١٥]. در اصل نيامده.

[١٦]. رفع.

[١٧]. هيچ منگر.

[١٨]. ندارد.

[١٩]. رحمة الله عليه.

[٢٠]. مى‌گويد كه.

[٢١]. غنى.

[٢٢]. نهادند.