راز ربانى (اسرار الوحى سبحانى) - نسفی، عزیزالدین یا همدانی، میر سید علی - الصفحة ٩٢ - حكايت

بخفتم‌[١] كار فرداى من فرو ماند؛ و اگر روز بخسبم، كار امروز رعيت، به زيان آيد.

يك متعلّم‌[٢] به نزد «ابن سيرين» آمد، گفت: [مى‌خواهم مرا تعليم دهى‌][٣].

گفت: طعام خوردن دانى؟[٤]

گفت: دانم‌[٥].

گفت: چند خورى؟[٦]

گفت: چندانكه يابم و شكم‌[٧] پر شود.

گفت: برو و آخورى براى علف خود بساز كه من ستور را علم نتوانم آموخت. علم با شكم پر جمع نشود. علم به شكم‌[٨] تهى فرود آيد و [حكمت از شكم تهى و چشمه دل زايد][٩].

حكايت‌[١٠]

حضرت‌[١١] ابراهيم ادهم- قدس سره‌[١٢]- مهمان دوستى بود. صاحب دعوت، شرط معذرت بجاى آورد[١٣]، گفت: «عليك بتقريب الطعام و علينا بتأديب الاجسام» گفت: بر تو طعام آوردن است‌[١٤]. و بر ما مؤدب داشتن (اجسام).

گويند طعام خوردن امام ابو حنيفه‌[١٥] (رض)، به دانه چيدن مرغ ماننده بود از اندكى.

بيت‌

[١] - بخسبم.

[٢] - يكى به تعليم.

[٣] - عبارات داخل قلاب در( س) نيست، و به دنبال آن، آمده است:( ابن سيرين گفت).

[٤] - نخست طعام، خوردن مى‌دانى؟

[٥] - مى‌دانم.

[٦] - مى‌خورى.

[٧] - شكم من.

[٨] - با شكم.

[٩] - س: حكم آن شكم تهى از چشمه دل زايد.

[١٠] - ندارد.

[١١].( حضرت) ندارد.

[١٢]. رحمة الله.

[١٣]. بجاى مى‌آورد.

[١٤]. بر تو آوردن طعام است.

[١٥]. س: امام محمد حنفيه.