راز ربانى (اسرار الوحى سبحانى) - نسفی، عزیزالدین یا همدانی، میر سید علی - الصفحة ٢٧٥ - فهرست كلى اشعار

داده دنيا و نفس را سه طلاق‌

رسته از منزل غرور و نفاق‌

رفته از چار و پنج و شش بيرون‌

هفت را كرده پايمال و زبون‌

هشت را ملك خويش كرده تمام‌

نه فلك مرو را رهى و غلام‌

در اين ميدان بود مرد سخنگوى‌

ز زخم حادثه سرگشته چون گوى‌

نباشد در دل صاحب امانى‌

ز خاموشى نكوتر ميهمانى‌

دشمن جان خويشتن چه شوى‌

شعبه نفس و ديو تن چه شوى‌

جان و تن را غذاى روحانى‌

بده ار عاقلى به آسان‌

دنيا چه بود كه از پى بيش و كمش‌

انديشه كند كسى ز جور و ستمش‌

پيداست نهايت وجود و عدمش‌

او نيز بمانده گير و شادى و غمش‌

دور باش از زينت دنيا و رنگ و بوى او

چشم همت بسته‌دار و تيز منگر سوى او

دوستان در بوستان قدس من‌

دايم اندر وصل جاويدان بوند

گاه از من شان سلام و گه پيام‌

گاه از من نازل احسان بوند

گاه اندر ملك من شادى كند

گاه اندر روضه رضوان بوند