راز ربانى (اسرار الوحى سبحانى) - نسفی، عزیزالدین یا همدانی، میر سید علی - الصفحة ٣١٥

مرزبان‌نامه مرزبان بن رستم شروين، سعد الدين وراوينى- محمد قزوينى، فروغى تهران.

مصيبت‌نامه عطار (فريد الدين)، نورانى وصال، زوار تهران.

مفتاح الكنوز اهل السنه ا. ى. فنسنك، محمد فؤاد باقى، تهران.

مقصد الاقصى، نسفى (عزيز)، حق‌وردى ناصرى، تهران.

مناقب الصوفيه اردشير عبادى، مايل هروى، مولى تهران.

مناهج الطالبين نجم الدين محمود بن سعد اللّه اصفهانى، مايل هروى، مولى تهران.

منطق الطير عطار (فريد الدين)، سيد صادق گوهرين، بنگاه ترجمه و نشر كتاب تهران.

منهاج العابدين (ترجمه) امام محمد غزالى، عبد الجبار سعد ساوى- احمد شريعتى، تهران.

ناسخ التواريخ، محمد تقى سپهر، اسلاميه تهران.

نفائس الفنون، محمد بن محمود آملى، اسلاميه تهران.

نفحات الانس عبد الرحمن جامى، مهدى توحيدى‌پور، محمودى تهران.

نقد النصوص عبد الرحمن جامى، ويليام چيتك، انجمن فلسفه تهران.

نهج الفصاحه، ابوالقاسم پاينده، جاويدان تهران.

هفت اورنگ، عبد الرحمن جامى.

هفت اقليم، امين احمد رازى، جواد فاضل، علمى تهران.

( بيت مطابق نسخه مير، اصلاح شد).

دستى كه به طمع به غير او دراز كردم بريده شد. اگر دل به طمع غير او ميل كند، خطر بود كه به قطع فراق مبتلا گردد.

قوله تعالى: الم، أَ حَسِبَ النَّاسُ أَنْ يُتْرَكُوا أَنْ يَقُولُوا آمَنَّا وَ هُمْ لا يُفْتَنُونَ ..

بيت

قال النبى٦: من اصبح منكم آمنا فى سربه، معافى بدنه و له قوت يوما فكانما خيرت له الدنيا بحذافيرها.

يعنى هر كس كه چون روز شود، او در موضع خود ايمن بود و تندرست و او را قوت آن روز حاصل بود؛ گوئيا كه همه دنيا از بهر او جمع كرده‌اند. در خصوص حديث، رك. نهج الفصاحه، ص ٥٧٩ و سنن ابن ماجه، كتاب الزهد، شماره ٤١٤١.