مى گيرد، بايد طبق سنّت إلهى باشد و أهواء و آراء و أفكار در او أثر نكند، او را نلغزاند، تكان ندهد، طبق قانون خدا عمل كند؛ او ميشود أمير المؤمنين و ديگران ميشوند معاويه.

والى ولايت و حكومت كه أعلم و أبصر و أفقه أفراد امّت است بايد با عالم غيب رابطه داشته باشد؛ غافل نبايد بشود، ريسمانش از بالا نبايد بريده گردد، و مراجعات و هياهوى عالم كثرت و غوغاى أفكار و أهواء و أنظار، وى را به هيچ سو نكشاند. شبها با قدم راستين در محراب عبادت از حقائق آن عالم دريابد و در خود ذخيره كند؛ و روزها در عالم كثرت از آن ذخيره بهره‌مند گردد.

إِنَّ ناشِئَةَ اللَّيْلِ هِيَ أَشَدُّ وَطْئاً وَ أَقْوَمُ قِيلًا إِنَّ لَكَ فِي النَّهارِ سَبْحاً طَوِيلًا.[١]

«آن سياهى شب كه پيدا ميشود و در عالم ظهور و بروز ميكند، براى ايستادن در محراب عبادت و گفتار راستين خيلى بهتر است؛ آن سياهى، قدم را براى جلب منافع و فيوضات ربّانى استوارتر قرار ميدهد و پا را محكم‌تر مى‌گذارد. أمّا همينكه روز بر آمد، اى پيغمبر، برو و در اين درياى كثرت شنا كن، يك شناى طويلى، شب بگير و روز مصرف كن.»

در «عدّة الدّاعى» ابن فهد حلّى از حضرت سيّد الاوصياء، از حضرت سيّدة النّساء فاطمة زهراء سلام الله عليها روايت كرده است كه فرمود:

مَنْ أَصْعَدَ إلَى اللَهِ خَالِصَ عِبَادَتِهِ أَهْبَطَ اللَهُ أَفْضَلَ مَصْلِحَتِهِ.

«كسى كه خالص عبادت، يعنى عبادت خالص و پاك، دعاى خالص و پاك، عبادت بدون رنگ و شبهه را به سوى خدا بالا ببرد، خداوند بهترين مصلحت او را از بالا به سوى او نازل مى‌كند.» حاكم شرع بايد بهترين عبادت و بهترين خواست و بهترين نياز قلبى خود را به سوى خدا بالا ببرد تا اينكه خدا هم بهترين مصلحت را بر او نازل كند

. اللَهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ ءَالِ مُحَمَّد

[١] - آيه ٦ و ٧، از سوره ٧٣: المزّمّل