«گفته شده است: دستهاى رعيّت تابع زبان رعيّت است. هر زمانى كه ربانشان به مدح حاكم گويا باشد، دستهاى آنها هم در راه او و در راه طاعت اوست. هر زمان كه زبانشان به مدح ملك گويا شود (چه حاكم عادل و مهربانى است! حقوق أفراد را تضييع نمى‌نمايد، و براى أقوام و دوستان خود أقطاع و أراضى منظور نمى‌دارد و آنها را بر سر كار نمى‌آورد، و أمثال ذلك) به دنبال آن دستهاى رعيّت هم در خدمت او هستند. در حكومت او ماليّات مى‌پردازند و براى برقرارى ملك او زحمت مى‌كشند؛ و در برابر تجاوز دشمنان از سرزمين او دفاع مى‌كنند. دست و بدن تابع زبان است؛ بنابراين، سلطان مالك زبان رعيّت نمى‌شود مگر اينكه مالك بدن و أيدى و جُسوم آن رعيّت نيز خواهد شد».

هميشه رعايا مشحون عواطف ولات و حكّام هستند

وَ لَنْ يَملِكَ جُسومَها حَتَّى يَمْلِكَ قُلوبَها فَتُحِبَّهُ.