در اينصورت يا أصلًا نماز جمعه خواندن حرام است، يا اگر كسى احتياطاً نماز جمعه را بخواند بايد نماز ظهر را هم بخواند؛ چون با وجود قطع به اشتغال ذمّه يقين به فراغ حاصل نشده است. و فراغ ذمّه در جائى حاصل مى‌شود كه إنسان در طرفين شبهه احتياط كند و آن، نماز جمعه و نماز ظهر است.

و بعضى پا را از اين فراتر گذاشته و گفته‌اند: طبق رواياتى كه در دست است، در زمان غيبت فساد در عالم زياد مى‌شود و منكرات رو به فزونى گذاشته، ظلم و جور عالم را فرا مى‌گيرد؛ و قيام حضرت وقتى است كه زمين پر از شرك و ظلم شده باشد؛ آنوقت‌

يَمْلَا اللَهُ بِهِ الارْضَ قِسْطًا وَ عَدْلًا بَعْدَ مَا مُلِئَتْ ظُلْمًا وَ جَوْرًا

. بنابراين، هر چه فساد بيشتر شود فرج نزديكتر مى‌شود.

حتّى بعضى از عوام مى‌گويند: چه بهتر اينكه فساد بيشتر شود تا حضرت زودتر ظهور كنند. و هر قدمى يا قلمى كه براى إصلاح برداشته شود، جز اينكه قدمى عليه آنحضرت است نخواهد بود؛ زيرا ظهور آنحضرت را به تأخير مى‌اندازد. و ما كه عاشق زيارت آنحضرت هستيم بايد كارى كنيم كه آنحضرت زودتر ظهور كنند؛ و با عمل صالح ما و أمر بمعروف و نهى از منكر در خارج صلاح پيش مى‌آيد، و هر چه صلاح پيش بيايد ظهور آنحضرت به تأخير مى‌افتد.

تا جائى كه ميگويند: هر مقدار كه رؤساى ظلم و جور بيشتر بر ما تعدّى كنند و كفر عالم را فرا بگيرد و پرچم يهود و نصارى بر سر ما باشد مسأله‌اى نيست، چون بَعْدَ

مَا مُلِئَتْ ظُلْمًا وَ جَوْرًا

خواهد بود. پس بايد اين را به فال نيك گرفت زيرا ظهور حضرت نزديك است.

در همين زمان پهلوى بعضى مى‌گفتند: اين بى حجابى كه آمد ظهور حضرت را نزديك كرد؛ و إنسان داعى ندارد و نبايد اصولًا بر خلاف اين مَمشى رفتار كند و مردم را أمر به حجاب نموده، يا براى حجاب زنها قيام نمايد؛ زيرا كه اين كارها ظهور را به تأخير مى‌اندازد.