«در آن حكومت- با اين شرائط- مردمان بَرّ و نيك ذليل و خوار مى‌شوند. قواى فعلى را از دست داده و منفعل مى‌شوند. چون قواى أشرار بر آنها غلبه مى‌كند، و أفكار و أهواء شيطانى رسوخ پيدا مى‌كند؛ لذا أبرار در عالمى از ذلّت به سر مى‌برند، و أشرار عزّت پيدا مى‌كنند. بازار، بازار شيطان مى‌شود و بازار شرّ. و بر همين أساس گناهان مردم زياد مى‌شود، و مؤاخذه پروردگار از مردم زياد خواهد شد. هر چه فساد بيشتر باشد مؤاخذه و مسؤوليّتش بيشتر خواهد بود.

بنابراين، اى مردم! بر شما باد

بِالتَّنَاصُحِ فِى ذَلِكَ‌

. در اين أمر بايد همديگر را نصيحت كنيد! پند بدهيد! اندرز بدهيد! زير بال همديگر را بگيريد! نگذاريد جامعه به آنصورت برگردد! بگذاريد جامعه بر أساس مدنيّت إلهى و حُسن تعاون جلو برود! و نگذاريد أشرار بر أريكه هوى و شيطنت و عزّت مسلّط شوند»!

بندگان خدا بايد به مقدار جهد و كوشششان در إقامه حقّ فيما بين خود، تعاون كنند

فَلَيْسَ أَحَدٌ وَ إنِ اشْتَدَّ عَلَى رِضَى اللَهِ حِرْصُهُ وَ طَالَ فِى الْعَمَلِ اجْتِهَادُهُ، بِبَالِغٍ حَقِيقَةَ مَا اللَهُ سُبْحَانَهُ أَهْلُهُ مِنَ الطَّاعَةِ لَهُ. وَ لَكِنْ مِنْ وَاجِبِ حُقُوقِ اللَهِ عَلَى عِبَادِهِ النَّصِيحَةُ بِمَبْلَغِ جُهْدِهِمْ وَ التَّعَاوُنُ عَلَى إقَامَةِ الْحَقِّ بَيْنَهُمْ.

«أحدى از أفراد بشر قادر نيست- گرچه نهايت درجه حرص و سعى و كوشش خود را بر رضاى خدا داشته باشد، و در عمل به حدّ أكمل بكوشد- بتواند از عهده أهليّت طاعت و فرمان پروردگار برآيد. آنچه كه خدا بر بندگان خود واجب كرده است اين است كه: بمقدار سعه و استطاعت، و بمقدار جهد و توانائى خودشان نصيحت و خيرخواهى كنند. دست از نصح بر ندارند، و بر إقامه حقّ در ميان خود تعاون نمايند.»

حضرت در همين چند جمله كوتاه، سه حقّ مهمّ دولت را بر ملّت بيان مى‌كنند. أوّل إطاعت است و دوّم نصيحت و سوّم تعاون؛ كه إن شآء الله درباره‌