فَإنَّ اللَهَ حَرَّمَ عَلَيْكُمْ دِمَآءَكُمْ وَ أَمْوَالَكُمْ كَحُرْمَةِ بَلَدِكُمْ هَذَا، وَ كَحُرْمَةِ شَهْرِكُمْ هَذَا، وَ كَحُرْمَةِ يَوْمِكُمْ هَذَا! أَلَا هَلْ بَلَّغْتُ؟!

قَالُوا: نَعَمْ!

قَالَ:

اللَهُمَّ اشْهَدْ!

«و شايد شما ديگر بعد از اين، مرا بر اين حال و كيفيّت كه در برابر من هستيد در اين موقف ملاقات نكنيد! آيا مى‌دانيد: اين چه شهرى است؟! و اين ماه چه ماهى است؟! و آيا مى‌دانيد: اين چه روزى است؟!

مردم گفتند: آرى، اين شهر، شهر حرام و اين ماه، ماه حرام و محترم و اين روز، روز حرام و محترم است.

پيغمبر فرمود: خداوند خونها و أموال شما را حرام و محترم شمرده است، نظير اين احترامى كه بلد شما دارد؛ و مانند حرمتى كه ماه شما دارد؛ و مانند حرمتى كه روز شما دارد. آيا من تبليغ كردم و رساندم؟! همه گفتند آرى! آن حضرت عرض كرد: پروردگارا تو شاهد باش!»

ثُمَّ قَالَ:

وَ اتَّقُوا اللَهَ‌

«وَ لا تَبْخَسُوا النَّاسَ أَشْياءَهُمْ وَ لا تَعْثَوْا فِي الْأَرْضِ مُفْسِدِينَ»

[١] فَمَنْ كَانَتْ عِنْدَهُ أَمَانَةٌ فَلْيُؤَدِّهَا!

«سپس فرمود: اى مردم، تقواى خدا را پيشه كنيد! از حقوق و امور راجع به مردم چيزى كم نكنيد! در زمين برافراختگى و برافراشتگى و درهم ريختگى و به هم آميختگى و فساد نكنيد! هر كس أمانتى دارد به صاحبش بدهد.»

باز در اينجا دعوت به حفظ مال و حدود و ثغور آن مى‌كند، كه: بپرهيزيد از خدا و حقّ مردم را بپردازيد؛ أشياء مردم را بدهيد! بَخْس و نقصان در دادن و ردّ كردن أموال مردم- در معاملات- نكنيد! و به نحو كامل أموال آنها و أشيائى كه تعلّق به آنان دارد و در نزد شماست بپردازيد! و در روى زمين فساد نكنيد! و كسى كه در نزد او أمانتى است، واجب است آنرا ردّ كند. ثُمَّ قَالَ:

النَّاسُ فِى الإسْلامِ سَوَآءٌ. النَّاسُ طَفُّ الصَّاعِ لآدَمَ وَ حَوَّآءَ. لَا

[١] - آيه ١٨٣، از سوره ٢٦: الشّعرآء.