«هر پرچمى كه قبل از قيام قائم برافراشته گردد، صاحب آن پرچم طاغوت است؛ و مردم او را عبادت مى‌كنند و دست از عبادت پروردگار عزّ و جلّ برداشته، او را معبود خود قرار مى‌دهند.» يعنى آن صاحب پرچم، طاغوت است و در مسير غير پروردگار حركت مى‌كند؛ و خود را معبود مردم قرار داده است و أفرادى كه به او مى‌گروند عابد او هستند و عبادتشان هم در غير راه خدا قرار دارد.

و اين رايت هم اختصاص به يك رايت ندارد

(كُلُّ رَايَةٍ)

هر پرچمى برافراشته گردد (كُلّ اضافه به راية شده است، رايت هم نكره است و إفاده عموم مى‌كند). بنابراين، اين حكم تا قبل از قيام قائم إدامه دارد. اين است مفاد اين روايت.

حال از سند كه بگذريم آيا خود اين متن قابل قبول است، يا اينكه منظور خاصّى را در بر دارد؟ از قرينه‌

قَبْلَ قِيَامِ الْقَآئِمْ‌

مى توان استفاده كرد كه آن رايتى كه برداشته شود، نه هر رايتى است كه در راه قائم و در مسير دين و در مسير قرآن و در مسير ولايت و در مسير رضايت خود حضرت قائم برافراشته گردد؛ بلكه آن رايتى است كه در مقابل رايت قائم است.

چون قائم عليه السّلام فقط يك قيام دارد و آن قيام بحقّ است؛ و آن قيام وقتى تحقّق پيدا ميكند كه به موقع انجام شود و بجاى خود و به منصّه خود نشسته باشد. و هر كسى قبل از قيام قائم رايتى را- و لو بنام دين- برافرازد، اگر در غير مسير حضرت قائم باشد بعنوان خودپسندى و شخصيّت طلبى و يا

[١] -« روضة كافى» ص ٢٩٥، حديث ٤٥٢