أبو جعفر إمام باقر عليه السّلام، يعنى برادرشان به او فرمودند: اى زيد! مَثَل كسى از اين أهل بيت كه قبل از قيام مهدىّ آنها قيام كند، مَثَل جوجه‌اى را مى‌ماند كه از لانه و آشيانه خود پرواز كند قبل از اينكه بالهاى اين جوجه استوار شده و قدرت بر پرواز داشته باشد؛ در اين صورت آن جوجه مى‌افتد؛ و وقتى جوجه افتاد بچّه‌ها او را مى‌گيرند و با او بازى مى‌كنند. بنابراين، خدا را در ريخته شدن خون خود در نظر بدار كه مبادا تو را فردا در كناسه و مزبله كوفه بر دار زنند! و مطلب هم همين طور بود كه حضرت فرمود.»

يعنى زيد در كوفه خروج كرد و سه روز (چهارشنبه و پنج شنبه و جمعه) مردم را دعوت به بيعت كرد، و أفرادى دور او جمع شدند و روز قيام هم چهارشنبه بود. در روز جمعه هنگامى كه لشكر شام ظاهر شد، تمام أفرادى كه با او بيعت كرده بودند فرار كردند و تنها سيصد نفر با او ماندند و همه كشته شدند؛ و تيرى هم به خود زيد إصابت كرد و بواسطه آن تير در ميدان افتاد و جنازه او را در كناسه كوفه بر دار آويختند و چهار سال جنازه‌اش بر بالاى دار بود.

به اين روايت استدلال مى‌كنند كه: بنابراين، قيامى هم كه زيد نمود قيام باطلى بوده است و حضرت آنرا منع كرده‌اند؛ و چون بر خلاف دستور و منع حضرت بوده است- همانطورى كه حضرت فرمودند- كشته و مصلوب شد و در مزبله كوفه به دار آويخته شد. و اين جمله حضرت كه:

إنَّ مَثَلَ الْقَآئِمِ مِنْ أَهْلِ هَذَا الْبَيْتِ قَبْلَ قِيَامِ مَهْدِيِّهِمْ مَثَلُ فَرْخٍ نَهَضَ مِنْ عُشِّهِ مِنْ غَيْرِ أَنْ يَسْتَوِىَ جَنَاحَاهُ؛

«مَثَل كسى كه از أهل اين بيت قيام كند قبل از مهدىّ آنها، مَثَل جوجه‌اى است كه بال در نياورده از لانه خود بپرد و بيفتد و بچّه‌ها او را بگيرند و با او بازى كنند» همين معناست. يعنى هر كسى قبل از قيام مهدىّ نهضت كند به همين كيفيّت مبتلا خواهد گشت، و لذا هيچ كس قبل از قيام مهدىّ- على نحو الإطلاق- نبايد نهوض كند. پس إطلاق اين روايت شامل همه زمانها مى‌شود حتّى زمان غيبت، و هيچ كس حقّ نهوض ندارد؛ و إلّا مانند پرواز جوجه‌اى‌